Category Archives: Games

2016 through sound

This year brought me everything that every other year brings.
Pain-first emotion that came to mind; too many farewells these days, too many walls being raised simultaneously. Love-finding it, as always, in the strangest of moments.
States of bliss, of sorrow, beauty, desire.

Epic screenings, followed by epic music.

Gaming as a form of meditation.

Visualising love through cooking.

And as I am spending the last day with loved ones, I would like to close it with this piece of art. I started this year with watching Episode VII of Star Wars and I end it with Rogue One. Rebellions are built on hope, no matter how grim things may look.


Η Δάφνη παίζει γκέημς #04 | Celebrating 100+ Hours of Civilization V

December 2, 2013. It was a fateful day. The day I started my very own first game of Civ.
I had been wanting to try it since forever but a shitload of other games occupied my free time. Since I never really immersed myself in a strategy game, I felt it was too daring to venture forth alone in this unexplored genre… Which is why some cold late November afternoon Cubilone proposed we play a hot seat Civ game as a trial.


Oh the joy of the first settler!

(I remember reading about the debate on whether to move your settler on the first turn or not-I most certainly do move them almost always.)

Needless to say I was instantly hooked.
Very soon I started my very own first game as Japan, and won a (not so well-earned) cultural victory if I remember correctly. Since then, I’ve played varying Civs with mostly deadly results, especially after I intsalled the Brave New World expansion. At some point I just ceased winning the game, having taken the decision to play on the Warlord setting… Seems I have a lot to learn.

But even though my last 3 games were flukes, I always enjoy a good game where Casimir is being a gigantic turd, Elizabeth denounces me from 3000 BC because of reasons, Ghandi is promoting peace, Kamehameha has a hilarious awesome war theme and Attila is screaming more nonsense than the rest of the leaders.


Look at this delightful bastard. Isn’t he adorable?

My all-time favourite has to be the Aztecs. Jaguars and gaining culture from killing enemies? Fuck yes.


Montezuma the Terrible.

Now that I think of it, I’ve never played as Greece… Alexander was pretty lame though, declaring war on me, taking a look at my ginormous army and immediately running to save his ass.

No game has ever had the power to keep me glued to the screen repeatedly for hours on end, checking every little detail and parameter, never leaving things to luck. Or at least trying to.


I’m curious about the rest of the Civ games- once we attempted a Civ IV multiplayer game with Rena and QB, but something kept going wrong the whole time and I never got the chance to enjoy it after we gave it up. Talking about multi, I remember an awesome game I played with my brother and one of his friends. Even though it was just us three, it took so much time to process everything that I read a big part of American Gods while glancing at PLEASE WAIT.

(have some moar great music)

Civ V has excellent expansions. Brave New World’s enticing new way of winning a cultural victory drew me in even more. Not to mention the overly clever name. I’d like to be able to win a domination or score victory just once though, but I’m still struggling with the game’s mechanics needed for a such a thing.

Now that I think about it, I generally play peacefully, but if other civs get angry at me because I’m stealing the bananas they wanted, they’re in for a treat. Get off my lawn!



While everything’s great, I discovered that things like global warming have no place in Civ V, apparently. They did, however, in the previous games. Why not this one? Real-life parameters make the game truly challenging and, well, likeable. Thank Steam users for mods, anyway. I just started one as the Galactic Empire.

On a side note: hilarious comic. (artist)


One more turn?

Flap Flap Flap

A link to a very interesting post, linking you to another interesting post and containing general flappiness  and views on the relation between games and capitalism.

Η Δάφνη παίζει γκέημς #03 | Kingdom Hearts

Όντας ανάμεσα σε διακόσια εξήντα οκτώ διαφορετικά παιχνίδια τα οποία βαριέμαι να τελειώσω/δεν βρίσκω την κασέτα/έχω ξεχάσει την υπάρξή τους (βλ. Ace Attorney, Animal Crossing, διάφορα Zelda, όλες οι κασέτες Πόκεμον που αρχίζω-τελειώνω-ξαναρχίζω-παρατάω-ξεχνάω-θυμάμαι μετά από ένα χρόνο όταν βγαίνει καινούργια κασέτα και κλαίω που δεν έχω 3DS, Battleblock Theater, Katamari, Geometry Wars, Golden Sun) ή ακόμα και παιχνίδια που τα βρίσκω 1 και 2 και 3 ευρώ στα καταραμένα Steam Sales και δε μπορώ να τους αντισταθώ και μέχρι τώρα σκονίζονται στα ράφια της steamοβιβλιοθήκης μου (ελάτε τώρα, το ξέρετε, μετά το ποπ δεν έχει στοπ), και αφού ζαλίστηκα πηγαίνοντας από το ένα game στο άλλο…
Νομίζω πλέον ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα ήθελα να γράψω για το πιο αγαπημένο μου παιχνίδι όλων των εποχών. Νομίζω επίσης πως αυτή η στιγμή ήρθε.




Kingdom Hearts.

(περιμένω από κάπου να πεταχτούν ο Μάριος με το Δημήτρη και να χαχανίζουν επαναλαμβάνοντας “kingdom farts, kingdom farts”)

Το Kingdom Hearts ως ονομασία το είχα δει πρώτη φορά σε ένα τεύχος Newtype που είχα πάρει στο Χιούστον το 2005-όταν βγήκε το KH II. (Δάφνη: Ωωωωω θέλω να το παίξωωω) Εκείνη την εποχή και για πολλά χρόνια (από το 2000 μέχρι τώρα δηλαδή) δεν υπήρχε τηλεόραση στο σπίτι, και στο σπίτι του πατέρα μου όπου είχαμε το PS2 δεν πηγαίναμε και πολύ συχνά, οπότε δεν πολυσκεφτόμουν την αγορά games για κονσόλες εκτός Game Boy ή DS. Για λίγο καιρό ξέχασα την ύπαρξη του παιχνιδιού λοιπόν… Μέχρι που μια μέρα το κράτησα στα χέρια μου θριαμβευτικά και με σάλια να μου τρέχουν, γιατί το είχε αγοράσει ο θείος μου και δεν του άρεσε. (μεγάλοι άνθρωποι! τσκ τσκ) Περιττό να πω ότι από το πρώτο λεπτό που έπαιξα το Kingdom Hearts II, δε μπορούσα να ξεκολλήσω από την οθόνη. Πηγαινοερχόμουν αρκετά συχνά στο σπίτι του πατέρα μου πια και έπαιζα με τις ώωωωωρες, μέχρι αργά το βράδυ. Δεν είμαι πολύ σίγουρη σε τι ηλικία έγινε αυτό, αλλά πρέπει να ήταν γύρω στο 2007 (πήγαινα τρίτη γυμνασίου).
Θυμάμαι πολύ καλά το απόγευμα που έφτασα στο τέρμα του KHII. Έπαιζα σχεδόν από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, και όταν νίκησα το final boss καθόμουν σα χάνος μπροστά στην οθόνη και με πήραν τα ζουμιά.

Μετά από λίγο καιρό αγοράσαμε με τον αδελφό μου και το πρώτο Kingdom Hearts, το οποίο τερμάτισα αλλά δεν του έχω δώσει τη δέουσα προσοχή ακόμα. Φυσικά αγοράσαμε και το πιο πρόσφατο Birth By Sleep για το PSP, το οποίο σχεδόν κοντεύει να αντικαταστήσει τη θέση που κατέχει θριαμβευτικά το KHII στην καρδιά μου, και το 358/2 Days για το DS (πολύ meh!).

Well. Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι στην ηλικία που ανακάλυψα το παιχνίδι ήμουν στο peak του εφηβικού οτιναναινισμού οπότε ήταν για μένα η Τελειότητα. Άσε που έπεσε πάνω και στο creativity boom που είχα τότε, έχοντας ξεκινήσει να ζωγραφίζω πυρετωδώς manga κάποια χρόνια. Χαμός! Συνειδητοποίησα μετά από κάποια χρόνια [που μπήκε ίντερνετ στο σπίτι εν έτει 2010] ότι I was late to the party (as always!), μόλις τότε μπόρεσα να κατεβάσω τα soundtrack, να χαθώ κοιτάζοντας forums και fanart, να ξεθεωθώ στα βιντεάκια στο γιουτιούμπ (με βασιλιά όλων αυτό-το είδα τώρα μετά από τόσα χρόνια και κυλιέμαι στα πατώματα) Eh, τι να κάνουμε, I was late to the internets party anyway. (νομίζω καλύτερα που έγινε έτσι.)

Mothafucking cool fanart.

Ντρέπομαι πραγματικά που η μοναδική ζωγραφιά, πέρα από χαζοdoodles, που έχω κάνει ως tribute είναι αυτή. I have to get to work. 😐

Τελικά, τι είναι αυτό που κάνει για μένα το Kingdom Hearts τόσο ξεχωριστό; Χμμ. Δε θα με ακούσεις να ισχυρίζομαι ποτέ ότι το KH είναι το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου, σε καμία περίπτωση. Άσε που μπορώ να αρχίσω να γκρινιάζω για το, εμ, μέτριο battle system του KHII (και να επιμένω ότι πρέπει να γραφτούν έπη για το αντίστοιχο του BBS). Δεν υπάρχει “το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου”, υπάρχουν γούστα, προτιμήσεις, flings, σχέσεις αγάπης/μίσους. Όπως στις ανθρώπινες σχέσεις, το φαγητό και τη μουσική δηλαδή.

Μπορώ να μιλήσω για το εξαιρετικό artwork…


…για τους uber κόσμους του…

The World That Never Was

Destiny Islands. Τhe adventure awaits!


(με τα uber logo)

(άσχετο με τους προηγούμενους κόσμους but oh so pretty!)

…για τη σύνδεσή του με τους κόσμους της Disney και του Final Fantasy…


γιουκ, σμπαρακουάκ και “have you seen Riku?”

oh ho ho

(και ΦΥΣΙΚΑ)

…για ΤΟ soundtrack…

…ΤΟΥΣ χαρακτήρες…

…τα ντιζαηνάτα Heartless και bosses…




Το καλύτερο boss όλων, τελεία και παύλα.

…και καλύτερα να μην αρχίσω με τα quotes γιατί θα με πιάσουν μεσάνυχτα γράφοντας το ποστ.
(οκ, μόνο ένα: “You accept darkness, yet choose to live in the light. So why is it that you loathe us who teeter on the edge of nothing? We who were turned away by both light and dark – never given a choice?”)

Το γράμμα της Kairi μου’χει γίνει ευαγγέλιο-

Thinking of you, wherever you are.
We pray for our sorrows to end, and hope that our hearts will blend.
Now I will step forward to realize this wish.
And who knows:
starting a new journey may not be so hard,
or maybe it has already begun.
There are many worlds, but they share the same sky —
one sky, one destiny.

-και πριν κάποιες βδομάδες έφτιαξα ένα μιξ για το 8tracks με το soundtrack… για να μη μιλήσω για το Firefox που μονίμως έχει από ένα διαφορετικό Kingdom Hearts theme.

KH for post

Ένα ταμπ ΜΟΝΟ;; Τι συμβαίνει εδώ;

Δε μπορώ να πω, το παιχνίδι μου άνοιξε ακόμα και τους μαγειρικούς μου ορίζοντες! (βλ. sea-salt ice cream)

Ουφ, κάθομαι και ψειρίζω αυτό το ποστ τόσες ώρες που πονοκεφάλιασα. Μήπως ξέχασα αυτό, εκείνο, το άλλο. Λοιπόν, νομίζω το μήνυμα είναι σαφές-Kingdom Hearts has already captured my heart in a maginificent way, without the need for battle.
Thank you, Kingdom Hearts, for being an endless inspiration and for giving me countless hours of wondrous gaming!

10 Typography Games

Here’s an excellent chance for you to review your relationship with the beast called Typography. Such eye candy… my favourite one being What Type Are You, of course – Shape and Kern Type coming second. (My result was Archer Hairline. Could it be more elegant?)

η Δάφνη παίζει γκέημς #02 | Machinarium

Ταρατατάν, δεύτερο γκέημ ποστ! Applause please.  (〃 ̄ω ̄〃ゞ

Το Μακινάριο.
AKA Machinarium.


Κοιτάξτε τι γλυκούλια! Χοχοχο!

Μια από τις νύχτες βαρεμάρας και πλήρους διάλυσης σωματικής τε και ψυχικής που περνάω καμιά φορά στο σπίτι του Δημήτρη {{αυτά συμβαίνουν όταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος έχει δουλειά κι εσύ κάθεσαι όλη μέρα κάθε μέρα και του πρήζεις τα συκώτια, γκουχ, Δάφνη}}, ο καημένος ο άνθρωπος μου έβαλε να δω το Machinarium. Αααα, ουυυ, αστεράκια στα μάτια, τι τέλειο ρομποτάκι, α χμ ωραία μουσική, και μετά πρέπει να με πήρε ο ύπνος. (αναλόγως συνέβη και με το Battleblock Theater, notice a pattern forming here?)

Μου γυάλισε κάπως λοιπόν, και το κατέβασα.
Περιττό να πω πως σε κάθε αλλαγή επιπέδου τσίριζα και χαζοχαιρόμουν με το  απιστευτότατο περιβάλλον και τα απίθανα ρομποτάκια.


Η φοβερή μπαντάρα της ρομποτούπολης! ^_^

Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς σ’αυτό το παιχνίδι, υπάρχει κάτι να κλέψεις, να ανακαλύψεις, να χαλάσεις, να μαστορέψεις, γενικώς να καταπιείς με αυτό το στόμα-καταβόθρα του μικρού ρομποτακίου. Ακόμα κι ένα flytrap (μπλιεχ) ή μια ψόφια ρομποτογάτα μπορούν να χρειαστούν στην περιπέτειά σου.


Ο χειρισμός του είναι τραγικά εύκολος (point-and-click, μην ξεχνιόμαστε), όχι όμως και οι γρίφοι τους οποίους όχι απλά πρέπει να στύψεις το μυαλό σου για να λύσεις, αλλά πρέπει να κωλοκάτσεις μέρες συνεχόμενες μπροστά σε μια οθόνη, να ιδρώσουν τα κωλομέρια σου, να χάσεις τουλάχιστον μία φορά (γίνεται κι αυτό), να σιχτιρίσεις 8512 φορές και τέλος να μπεις σε πειρασμό να κοιτάξεις ονλάην για τη λύση. (όπως εγώ. αχμ)


Οι ευρηματικότατοι ντιζάηνερς βέβαια, δεν παρέλειψαν (εννοείται) να εισάγουν στο παιχνίδι ένα κάρο μίνι γριφάκια για να ρίχνουμε ακόμα περισσότερες χριστοπαναγίες. (Πιο αγαπημένα μου τα παιχνίδια στο arcade και στο τελευταίο chamber, και πιο μισητό φυσικά το τελευταίο, που έχει να κάνει με απομνημόνευση και παίξιμο μελωδίας *dies*)

Αξίζει φυσικά να αναφερθεί το καταπληκτικό soundtrack του παιχνιδιού, μπάη δε κομπόουζερ Tomáš Dvořák.

Totally worth playing! “ヽ(´▽`)ノ”

η Δάφνη παίζει γκέημς #01 | Battleblock Theater

{Ας ξεκινήσω αυτό το ποστ με μια δήλωση: Έχω παίξει ελάχιστα games στη ζωή μου, το ένα τρίτο των οποίων αρνούμαι να ξαναπαίξω γιατί χάνω στα 5 πρώτα λεπτά. Γενικότερα έχω μια αντιμετώπιση τέτοιου τύπου σε κάποια πράγματα, και αφού με τσίγκλισαν παραπάνω από ένας ένθρωποι, είπα κι εγώ εκτός από το να κάνω μια Χ παραπάνω προσπάθεια να μην είμαι τόσο μουρτζούφλα, να γράφω τις εμπειρίες μου για ό,τι παίζω εδώ.}

Παλιότερα (όπου παλιότερα=πριν γνωρίσω το Δημήτρη και πριν παίξω Castle Crashers, γεγονότα κοντινά) διόλου δε συμπαθούσα το XBOX. Ποιος ξέρει το γιατί. Λάτρευα (ακόμα δηλαδή) μέχρι θανάτου το Playstation μας και φυσικά το πιστό μου DS. Και σαφέστατα το PSP μας. (“μας”–λόγοι για τους οποίους αγαπάω τον αδελφό μου)
MEXΡΙ που ήρθαν τα χρόνια κι οι καιροί και έπαιξα χβοχ σαν νορμάλ άνθρωπος. Αδυνατώντας να παίξω Katamari στο ψόφιο PS του Κιούμπι, έπρεπε βεβαίως βεβαίως να το πάιξω στο ΧΒΟΧ. Θεέ μου, έρως με την πρώτη ματιά, ή μάλλον με το πρώτο ρολλάρισμα. Και αφού συνήθισα το ΧΒΟΧ, έπαιξα κι άλλα παιχνίδια και κατάφερα μέχρι τώρα να συγκεντρώσω ΟΛΟΚΛΗΡΑ 65G ΣΕ ACHIEVEMENTS!!!111!1 Δέχομαι συγχαρητήρια, παρακαλώ.
ΩΣΠΟΥ μια μέρα έφτασε στα χέρια του Δημήτρη ένα sniny new παιχνιδάκι για review (ΚΑΙ ρίμα παρακαλώ):

・°☆.。.:*・°☆BattleBlock Theater.・°☆.。.:*・°☆

*badum tsss*

και μου λέει έλα να το παίξουμε μαζί γιατί έχει και multiplayer.
Παίξαμε λοιπόν, και λέω νταξ καλούλι αλλά βαρετό και δεν πιάνω τι γίνεται στην ιστορία.ΝΑ ΟΜΩΣ που του έδωσα σύντομα δεύτερη ευκαιρία. Και εκεί κυρίες και κύριοι, σε ανύποπτο χρόνο, άρχισα να παθαίνω κοκομπλόκο με την απιστευτότατη μουσική, τα 62394 διαφορετικά σούπερ-κιουτ πλασματάκια και φυσικά ΤΟΝ ΑΦΗΓΗΤΗ.  (*´▽`*)♡

Γύρισα σπίτι και έψαχνα σα μανιακή να βρω το OST, αλλά δεν υπάρχει ακόμα ονλινε.

Περιττό να αναλύσω περαιτέρω, ιδού το ριβιού του Κιούμπι που τα λέει όλα: χεχε °˖✧◝(⁰▿⁰)◜✧˖°


(εγώ όταν καταφέρνω να περάσω ένα λέβελ)

Γενικά την παθαίνω μια πώρωση με κάτι τέτοια παιχνίδια, το φίλινγκ όμως σβήνει πολύ γρήγορα. Για κάποιο λόγο αισθάνομαι ότι αυτό το game θα κάνει τη διαφορά σε μένα και για μία φορά θα αφοσιωθώ σε κάτι για να το τερματίσω. Aw yiss.

Να’ναι καλά η Behemoth και το κοτόπουλό της. ヾ(^-^)ノ

Μένει μόνο να ψήσω τον Ορέστη (ΑΚΑ αδελφός) να πάρουμε κι εμείς ένα ΧΒΟΧ για να λιώνω και μόνη μου (((και να μην πρήζω τον cubi όταν παίζουμε μαζί και αλλού πατάω αλλού βρίσκομαι, αδυνατώ να κάνω ένα γαμημένο σωστό άλμα [꒪⌓꒪] ))). Ώρα να καταστρώσω κανένα σατανικό σχέδιο, ωρεβουάρ~
(άντε, έπρεπε να αρχίσω να γράφω κανα ποστ να μπει κι αυτό το βλογ σε μια σειρά, +ευλόγηcον+)