Η Δάφνη παίζει γκέημς #03 | Kingdom Hearts

Όντας ανάμεσα σε διακόσια εξήντα οκτώ διαφορετικά παιχνίδια τα οποία βαριέμαι να τελειώσω/δεν βρίσκω την κασέτα/έχω ξεχάσει την υπάρξή τους (βλ. Ace Attorney, Animal Crossing, διάφορα Zelda, όλες οι κασέτες Πόκεμον που αρχίζω-τελειώνω-ξαναρχίζω-παρατάω-ξεχνάω-θυμάμαι μετά από ένα χρόνο όταν βγαίνει καινούργια κασέτα και κλαίω που δεν έχω 3DS, Battleblock Theater, Katamari, Geometry Wars, Golden Sun) ή ακόμα και παιχνίδια που τα βρίσκω 1 και 2 και 3 ευρώ στα καταραμένα Steam Sales και δε μπορώ να τους αντισταθώ και μέχρι τώρα σκονίζονται στα ράφια της steamοβιβλιοθήκης μου (ελάτε τώρα, το ξέρετε, μετά το ποπ δεν έχει στοπ), και αφού ζαλίστηκα πηγαίνοντας από το ένα game στο άλλο…
Νομίζω πλέον ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα ήθελα να γράψω για το πιο αγαπημένο μου παιχνίδι όλων των εποχών. Νομίζω επίσης πως αυτή η στιγμή ήρθε.

*αχεμ*

Kh-logo

Ta-taaaaaaaaaaan!

Kingdom Hearts.

(περιμένω από κάπου να πεταχτούν ο Μάριος με το Δημήτρη και να χαχανίζουν επαναλαμβάνοντας “kingdom farts, kingdom farts”)

Το Kingdom Hearts ως ονομασία το είχα δει πρώτη φορά σε ένα τεύχος Newtype που είχα πάρει στο Χιούστον το 2005-όταν βγήκε το KH II. (Δάφνη: Ωωωωω θέλω να το παίξωωω) Εκείνη την εποχή και για πολλά χρόνια (από το 2000 μέχρι τώρα δηλαδή) δεν υπήρχε τηλεόραση στο σπίτι, και στο σπίτι του πατέρα μου όπου είχαμε το PS2 δεν πηγαίναμε και πολύ συχνά, οπότε δεν πολυσκεφτόμουν την αγορά games για κονσόλες εκτός Game Boy ή DS. Για λίγο καιρό ξέχασα την ύπαρξη του παιχνιδιού λοιπόν… Μέχρι που μια μέρα το κράτησα στα χέρια μου θριαμβευτικά και με σάλια να μου τρέχουν, γιατί το είχε αγοράσει ο θείος μου και δεν του άρεσε. (μεγάλοι άνθρωποι! τσκ τσκ) Περιττό να πω ότι από το πρώτο λεπτό που έπαιξα το Kingdom Hearts II, δε μπορούσα να ξεκολλήσω από την οθόνη. Πηγαινοερχόμουν αρκετά συχνά στο σπίτι του πατέρα μου πια και έπαιζα με τις ώωωωωρες, μέχρι αργά το βράδυ. Δεν είμαι πολύ σίγουρη σε τι ηλικία έγινε αυτό, αλλά πρέπει να ήταν γύρω στο 2007 (πήγαινα τρίτη γυμνασίου).
Θυμάμαι πολύ καλά το απόγευμα που έφτασα στο τέρμα του KHII. Έπαιζα σχεδόν από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, και όταν νίκησα το final boss καθόμουν σα χάνος μπροστά στην οθόνη και με πήραν τα ζουμιά.

Μετά από λίγο καιρό αγοράσαμε με τον αδελφό μου και το πρώτο Kingdom Hearts, το οποίο τερμάτισα αλλά δεν του έχω δώσει τη δέουσα προσοχή ακόμα. Φυσικά αγοράσαμε και το πιο πρόσφατο Birth By Sleep για το PSP, το οποίο σχεδόν κοντεύει να αντικαταστήσει τη θέση που κατέχει θριαμβευτικά το KHII στην καρδιά μου, και το 358/2 Days για το DS (πολύ meh!).

Well. Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι στην ηλικία που ανακάλυψα το παιχνίδι ήμουν στο peak του εφηβικού οτιναναινισμού οπότε ήταν για μένα η Τελειότητα. Άσε που έπεσε πάνω και στο creativity boom που είχα τότε, έχοντας ξεκινήσει να ζωγραφίζω πυρετωδώς manga κάποια χρόνια. Χαμός! Συνειδητοποίησα μετά από κάποια χρόνια [που μπήκε ίντερνετ στο σπίτι εν έτει 2010] ότι I was late to the party (as always!), μόλις τότε μπόρεσα να κατεβάσω τα soundtrack, να χαθώ κοιτάζοντας forums και fanart, να ξεθεωθώ στα βιντεάκια στο γιουτιούμπ (με βασιλιά όλων αυτό-το είδα τώρα μετά από τόσα χρόνια και κυλιέμαι στα πατώματα) Eh, τι να κάνουμε, I was late to the internets party anyway. (νομίζω καλύτερα που έγινε έτσι.)

Mothafucking cool fanart.

Ντρέπομαι πραγματικά που η μοναδική ζωγραφιά, πέρα από χαζοdoodles, που έχω κάνει ως tribute είναι αυτή. I have to get to work.😐

Τελικά, τι είναι αυτό που κάνει για μένα το Kingdom Hearts τόσο ξεχωριστό; Χμμ. Δε θα με ακούσεις να ισχυρίζομαι ποτέ ότι το KH είναι το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου, σε καμία περίπτωση. Άσε που μπορώ να αρχίσω να γκρινιάζω για το, εμ, μέτριο battle system του KHII (και να επιμένω ότι πρέπει να γραφτούν έπη για το αντίστοιχο του BBS). Δεν υπάρχει “το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου”, υπάρχουν γούστα, προτιμήσεις, flings, σχέσεις αγάπης/μίσους. Όπως στις ανθρώπινες σχέσεις, το φαγητό και τη μουσική δηλαδή.

Μπορώ να μιλήσω για το εξαιρετικό artwork…

Station_of_Awakening-_Ventus_and_Vanitas_(Art)_KHBBS

…για τους uber κόσμους του…

The World That Never Was

Destiny Islands. Τhe adventure awaits!

kh-traverse-town-second-district

(με τα uber logo)

(άσχετο με τους προηγούμενους κόσμους but oh so pretty!)

…για τη σύνδεσή του με τους κόσμους της Disney και του Final Fantasy…

khwp-08

γιουκ, σμπαρακουάκ και “have you seen Riku?”

oh ho ho

(και ΦΥΣΙΚΑ)

…για ΤΟ soundtrack…

…ΤΟΥΣ χαρακτήρες…

…τα ντιζαηνάτα Heartless και bosses…

250px-Magic_Phantom_KHIIFM

:3

kh-trickmaster

Το καλύτερο boss όλων, τελεία και παύλα.

…και καλύτερα να μην αρχίσω με τα quotes γιατί θα με πιάσουν μεσάνυχτα γράφοντας το ποστ.
(οκ, μόνο ένα: “You accept darkness, yet choose to live in the light. So why is it that you loathe us who teeter on the edge of nothing? We who were turned away by both light and dark – never given a choice?”)

Το γράμμα της Kairi μου’χει γίνει ευαγγέλιο-

Thinking of you, wherever you are.
We pray for our sorrows to end, and hope that our hearts will blend.
Now I will step forward to realize this wish.
And who knows:
starting a new journey may not be so hard,
or maybe it has already begun.
There are many worlds, but they share the same sky —
one sky, one destiny.

-και πριν κάποιες βδομάδες έφτιαξα ένα μιξ για το 8tracks με το soundtrack… για να μη μιλήσω για το Firefox που μονίμως έχει από ένα διαφορετικό Kingdom Hearts theme.

KH for post

Ένα ταμπ ΜΟΝΟ;; Τι συμβαίνει εδώ;

Δε μπορώ να πω, το παιχνίδι μου άνοιξε ακόμα και τους μαγειρικούς μου ορίζοντες! (βλ. sea-salt ice cream)

Ουφ, κάθομαι και ψειρίζω αυτό το ποστ τόσες ώρες που πονοκεφάλιασα. Μήπως ξέχασα αυτό, εκείνο, το άλλο. Λοιπόν, νομίζω το μήνυμα είναι σαφές-Kingdom Hearts has already captured my heart in a maginificent way, without the need for battle.
Thank you, Kingdom Hearts, for being an endless inspiration and for giving me countless hours of wondrous gaming!

Tagged: , , , , , , , , , , , , ,

4 thoughts on “Η Δάφνη παίζει γκέημς #03 | Kingdom Hearts

  1. cubilone7 January 11, 2014 at 17:32 Reply

    Το πού και πότε παίζεις ένα παιχνίδι είναι τελικά πολύ σημαντικό για το τι θα σου αφήσει… Δεν υπάρχουν καλά και κακά γκέιμς, μόνο οι στιγμές που θα τα παίξεις… Αν το παίξω τώρα μάλλον θα με επηρεάσει πολύ περισσότερο απ’ότι κανονικά, αφού τώρα είμαι μακριά σου και θα είναι ένας ακόμα συνδετικός κρίκος με σένα… Κι όμως, ξέχασα ΚΑΙ το PSP. Έννοια σου, έχουμε μήνες μπροστά μας…

    • dafnugen January 11, 2014 at 18:29 Reply

      Ήμουν σίγουρη ότι ξέχασες το PSP… εδώ δεν πήρες ούτε πετσέτες μαζί σου! Πάντως όλο αυτό λέμε εμείς οι άνθρωποι, έχουμε μήνες μπροστά μας και μπορεί να μη το κάνουμε και ποτέ😛 Τελοσπάντων, μη φοβού, θα στο φέρω εγώ (στο κεφάλι)

      • cubilone7 January 12, 2014 at 00:35

        Εδώ ξέχασα την κούπα…😥

      • dafnugen January 12, 2014 at 07:30

        Χαζή αλεπού! ε:❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: