Monthly Archives: January 2014

Now I see fire, inside the mountain.

And if we should die tonight
Then we should all die together
Raise a glass of wine for the last time
Calling out father, prepare as we will
Watch the flames burn auburn on the mountain side
Desolation comes upon the sky

Now I see fire, inside the mountain
I see fire, burning the trees
And I see fire, hollowing souls
I see fire, blood in the breeze
And I hope that you’ll remember me

And if the night is burning
I will cover my eyes
For if the dark returns then
My brothers will die
And as the sky’s falling down
It crashed into this lonely town
And with that shadow upon the ground
I hear my people screaming out

The perfect ending to a perfect night.

December B&W Film

I have been invited by Cubilone in this post to upload my batch of B&W film photos.

It was lovely shooting together with my foxy :3 I could finally shoot a whole film on manual mode with Cubi’s guidance. \^ω^/ And developing on our own was simply filmtastic! I didn’t throw in all of them, some were overexposed or plain uninteresting so…
The first one is my favourite.

 

img534

Coffee with Alex, Ilias and Cubi

img536

Jack.

img542

Aegina, Theodora’s house

img537

Karina’s place

img544

Vichyssoise from Theodora’s absolutely fantastic old cookbook

img548

How I see you, How you see me

img543

I can has NOMS?

img552

lovely afternoon walk with Cubes, Aegina

img554

lovely afternoon walk with Cubes, Aegina part II

img555

lovely afternoon walk with Cubes, Aegina part III

img556

Risk, LotR edition with Karina and Jesse!

img559

I tried using my digital zoom lens for this.

img562

????///

img563

He drove me to a nice place.

img565

heehee!

img567

19 days since I last touched this face…

img568

Rain, raindrops, umbrella (Creative Captions 101)

img569

uhh

 

Sometimes an old photograph, an old friend, an old letter will remind you that you are not who you once were, for the person who dwelt among them, valued this, chose that, wrote this, no longer exists. Without noticing it you have traversed a great distance; the strange has become familiar and the familiar if not strange at least awkward or uncomfortable, an outgrown garment. And some people travel far more than others. There are those who receive as birthright an adequate or at least unquestioned sense of self and those who set out to reinvent themselves, for survival or for satisfaction, and travel far.

 

A Field Guide to Getting Lost

17.01.2014

17.01.2014

DSC_5096 DSC_5118

Music Crush #01 | Christopher Tin – Calling All Dawns

With Mado Kara Mieru being an all-time favourite.

Η Δάφνη παίζει γκέημς #03 | Kingdom Hearts

Όντας ανάμεσα σε διακόσια εξήντα οκτώ διαφορετικά παιχνίδια τα οποία βαριέμαι να τελειώσω/δεν βρίσκω την κασέτα/έχω ξεχάσει την υπάρξή τους (βλ. Ace Attorney, Animal Crossing, διάφορα Zelda, όλες οι κασέτες Πόκεμον που αρχίζω-τελειώνω-ξαναρχίζω-παρατάω-ξεχνάω-θυμάμαι μετά από ένα χρόνο όταν βγαίνει καινούργια κασέτα και κλαίω που δεν έχω 3DS, Battleblock Theater, Katamari, Geometry Wars, Golden Sun) ή ακόμα και παιχνίδια που τα βρίσκω 1 και 2 και 3 ευρώ στα καταραμένα Steam Sales και δε μπορώ να τους αντισταθώ και μέχρι τώρα σκονίζονται στα ράφια της steamοβιβλιοθήκης μου (ελάτε τώρα, το ξέρετε, μετά το ποπ δεν έχει στοπ), και αφού ζαλίστηκα πηγαίνοντας από το ένα game στο άλλο…
Νομίζω πλέον ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα ήθελα να γράψω για το πιο αγαπημένο μου παιχνίδι όλων των εποχών. Νομίζω επίσης πως αυτή η στιγμή ήρθε.

*αχεμ*

Kh-logo

Ta-taaaaaaaaaaan!

Kingdom Hearts.

(περιμένω από κάπου να πεταχτούν ο Μάριος με το Δημήτρη και να χαχανίζουν επαναλαμβάνοντας “kingdom farts, kingdom farts”)

Το Kingdom Hearts ως ονομασία το είχα δει πρώτη φορά σε ένα τεύχος Newtype που είχα πάρει στο Χιούστον το 2005-όταν βγήκε το KH II. (Δάφνη: Ωωωωω θέλω να το παίξωωω) Εκείνη την εποχή και για πολλά χρόνια (από το 2000 μέχρι τώρα δηλαδή) δεν υπήρχε τηλεόραση στο σπίτι, και στο σπίτι του πατέρα μου όπου είχαμε το PS2 δεν πηγαίναμε και πολύ συχνά, οπότε δεν πολυσκεφτόμουν την αγορά games για κονσόλες εκτός Game Boy ή DS. Για λίγο καιρό ξέχασα την ύπαρξη του παιχνιδιού λοιπόν… Μέχρι που μια μέρα το κράτησα στα χέρια μου θριαμβευτικά και με σάλια να μου τρέχουν, γιατί το είχε αγοράσει ο θείος μου και δεν του άρεσε. (μεγάλοι άνθρωποι! τσκ τσκ) Περιττό να πω ότι από το πρώτο λεπτό που έπαιξα το Kingdom Hearts II, δε μπορούσα να ξεκολλήσω από την οθόνη. Πηγαινοερχόμουν αρκετά συχνά στο σπίτι του πατέρα μου πια και έπαιζα με τις ώωωωωρες, μέχρι αργά το βράδυ. Δεν είμαι πολύ σίγουρη σε τι ηλικία έγινε αυτό, αλλά πρέπει να ήταν γύρω στο 2007 (πήγαινα τρίτη γυμνασίου).
Θυμάμαι πολύ καλά το απόγευμα που έφτασα στο τέρμα του KHII. Έπαιζα σχεδόν από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, και όταν νίκησα το final boss καθόμουν σα χάνος μπροστά στην οθόνη και με πήραν τα ζουμιά.

Μετά από λίγο καιρό αγοράσαμε με τον αδελφό μου και το πρώτο Kingdom Hearts, το οποίο τερμάτισα αλλά δεν του έχω δώσει τη δέουσα προσοχή ακόμα. Φυσικά αγοράσαμε και το πιο πρόσφατο Birth By Sleep για το PSP, το οποίο σχεδόν κοντεύει να αντικαταστήσει τη θέση που κατέχει θριαμβευτικά το KHII στην καρδιά μου, και το 358/2 Days για το DS (πολύ meh!).

Well. Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι στην ηλικία που ανακάλυψα το παιχνίδι ήμουν στο peak του εφηβικού οτιναναινισμού οπότε ήταν για μένα η Τελειότητα. Άσε που έπεσε πάνω και στο creativity boom που είχα τότε, έχοντας ξεκινήσει να ζωγραφίζω πυρετωδώς manga κάποια χρόνια. Χαμός! Συνειδητοποίησα μετά από κάποια χρόνια [που μπήκε ίντερνετ στο σπίτι εν έτει 2010] ότι I was late to the party (as always!), μόλις τότε μπόρεσα να κατεβάσω τα soundtrack, να χαθώ κοιτάζοντας forums και fanart, να ξεθεωθώ στα βιντεάκια στο γιουτιούμπ (με βασιλιά όλων αυτό-το είδα τώρα μετά από τόσα χρόνια και κυλιέμαι στα πατώματα) Eh, τι να κάνουμε, I was late to the internets party anyway. (νομίζω καλύτερα που έγινε έτσι.)

Mothafucking cool fanart.

Ντρέπομαι πραγματικά που η μοναδική ζωγραφιά, πέρα από χαζοdoodles, που έχω κάνει ως tribute είναι αυτή. I have to get to work. 😐

Τελικά, τι είναι αυτό που κάνει για μένα το Kingdom Hearts τόσο ξεχωριστό; Χμμ. Δε θα με ακούσεις να ισχυρίζομαι ποτέ ότι το KH είναι το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου, σε καμία περίπτωση. Άσε που μπορώ να αρχίσω να γκρινιάζω για το, εμ, μέτριο battle system του KHII (και να επιμένω ότι πρέπει να γραφτούν έπη για το αντίστοιχο του BBS). Δεν υπάρχει “το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου”, υπάρχουν γούστα, προτιμήσεις, flings, σχέσεις αγάπης/μίσους. Όπως στις ανθρώπινες σχέσεις, το φαγητό και τη μουσική δηλαδή.

Μπορώ να μιλήσω για το εξαιρετικό artwork…

Station_of_Awakening-_Ventus_and_Vanitas_(Art)_KHBBS

…για τους uber κόσμους του…

The World That Never Was

Destiny Islands. Τhe adventure awaits!

kh-traverse-town-second-district

(με τα uber logo)

(άσχετο με τους προηγούμενους κόσμους but oh so pretty!)

…για τη σύνδεσή του με τους κόσμους της Disney και του Final Fantasy…

khwp-08

γιουκ, σμπαρακουάκ και “have you seen Riku?”

oh ho ho

(και ΦΥΣΙΚΑ)

…για ΤΟ soundtrack…

…ΤΟΥΣ χαρακτήρες…

…τα ντιζαηνάτα Heartless και bosses…

250px-Magic_Phantom_KHIIFM

:3

kh-trickmaster

Το καλύτερο boss όλων, τελεία και παύλα.

…και καλύτερα να μην αρχίσω με τα quotes γιατί θα με πιάσουν μεσάνυχτα γράφοντας το ποστ.
(οκ, μόνο ένα: “You accept darkness, yet choose to live in the light. So why is it that you loathe us who teeter on the edge of nothing? We who were turned away by both light and dark – never given a choice?”)

Το γράμμα της Kairi μου’χει γίνει ευαγγέλιο-

Thinking of you, wherever you are.
We pray for our sorrows to end, and hope that our hearts will blend.
Now I will step forward to realize this wish.
And who knows:
starting a new journey may not be so hard,
or maybe it has already begun.
There are many worlds, but they share the same sky —
one sky, one destiny.

-και πριν κάποιες βδομάδες έφτιαξα ένα μιξ για το 8tracks με το soundtrack… για να μη μιλήσω για το Firefox που μονίμως έχει από ένα διαφορετικό Kingdom Hearts theme.

KH for post

Ένα ταμπ ΜΟΝΟ;; Τι συμβαίνει εδώ;

Δε μπορώ να πω, το παιχνίδι μου άνοιξε ακόμα και τους μαγειρικούς μου ορίζοντες! (βλ. sea-salt ice cream)

Ουφ, κάθομαι και ψειρίζω αυτό το ποστ τόσες ώρες που πονοκεφάλιασα. Μήπως ξέχασα αυτό, εκείνο, το άλλο. Λοιπόν, νομίζω το μήνυμα είναι σαφές-Kingdom Hearts has already captured my heart in a maginificent way, without the need for battle.
Thank you, Kingdom Hearts, for being an endless inspiration and for giving me countless hours of wondrous gaming!

random post on the expansion of my culinary horizons #02

DSC_5046

Portobello and white mushrooms ready to fill the kitchen with mouth-watering smells, guest starring Osteocare

DSC_5049

Yesterday Nektaria came over. After giving her the long-delayed christmas present, we got down to business and cooked a super delicious risotto… plus chocolate chip cookies!
Curiously enough, I haven’t ruined a risotto once-I even did it without my mom supervising me the first time, trusting my culinary instincts (which don’t always prove to be right, but eh!). This time I decided to make it a bit more challenging, so I wanted to add to the materials I usually use. We used this recipe, minus the bay leaves and parsley, plus some krokos Kozanis and voilá!

DSC_5048

Safran at work!

The cookies I made by myself-they were bigger than expected because of the misleading “two heaping tablespoons of dough into a ball” of the recipe instructions. I found them a bit too sugary/buttery, even though I didn’t use that much sugar and threw in less butter than suggested. They were really soft, which at first seemed peculiar to me, but Nek assured me that this is the way Americans like dem cookies. I still prefer this recipe, though (guaranteed success, there’s even an even easier version, and you can remove the red element and use Betty Crocker Devil’s Food Cake Mix). And there’s still SO MANY COOKIES TO TRY! *flies off leaving flour dust trail*