Monthly Archives: December 2013

The Beauty Of Mathematics

such… intense… beauty…

Featured Artists | neverbrushmyteeth

Meet Mike, a man of many artistic talents! Mike used to be a student of the Graphic Design department I’m studying in, but on his first year he gave it up and opted for a better future (and for that I admire him as well)… I would suggest checking out his deviantART page first, as it loads more smoothly than the tumblr one.

Here are some of my personal favourites!

1_2_5_by_never_brush_my_teeth-d6jvjac dragon_by_never_brush_my_teeth-d5iuiz6

This is a freestyle collaboration with inkhead, another great artist. http://inkhd.tumblr.com/

This is a freestyle collaboration with inkhead, another great artist.
http://inkhd.tumblr.com/

happily_lost_in_the_woods_by_never_brush_my_teeth-d54zxz2 listened_to_soko_on_my_worrying_days_by_never_brush_my_teeth-d6n9w94 storscu_by_never_brush_my_teeth-d6kbazo the_bad_lure__by_never_brush_my_teeth-d5n02ou tumblr_mt59qeWdPL1rgj2ryo1_1280 tumblr_mtr2i4O5De1rgj2ryo1_1280 tumblr_mugsnvB3K01rgj2ryo1_1280 tumblr_mxb2lggqAO1rgj2ryo1_1280

 

Here’s also a preview of his artbook, which I gladly grabbed while I was at his booth at the last Comicdom Con in Athens.

Ah, I almost forgot, he has an etsy shop with some prints, the artbook and some handpainted clay earrings as well!

I can’t really comment on the art, since it just speaks for itself. I hope one day soon we will actually make an art collaboration! 😀

 

Haruki Murakami | Underground

I actually tried to write a (sort of) review for this book… It gave me quite a lot food for thought so it seemed stupid to me not write anything. It’s not your typical review, of course, there’s tons of them out there, so this is more like my feelings on the read.

Underground came into my hands while I was browsing the shelves of a bookstore for sociology and semantics books. I was busy reading other books so I started reading it after a long time, but when I finally got to read it, I was engrossed in its beautifully composed non-fictional world. I had never come across this kind of book, so it intrigued me even more… The fact that a book written in 1998 describes a gas attack through the eyes of actual victims seemed surreal to me for some reason.

I’ll have to agree with some reviews on here: the first part was a bit repetitive, but nonetheless it still managed to keep me interested. The book contains a couple of disquieting interviews, which definitely serve as part of its charm, thus making Murakami’s attempt at capturing the more obscure side of the attack quite successful.

I personally found the second part even more engaging. I enjoyed reading the author’s take on the matter and how the atatck was received and dealt with – it inspired me to look into how media and society as a whole tackle a problem like the Aum cult. It got me thinking. How different are the Japanese from us? How would the people around me react if something like that happened here and their loved ones were affected (or not)? How much of a difference would the overall response have had nowadays, almost 15 years later?
The Aum members interviews were surprisingly thought-provoking for me. They introduce you to a tiny fragment of what the cult used to be, not to mention the religious take most of them have.

If I could, I’d like to personally thank Murakami for the insight he has given me.

“The rain that fell on the city runs down the dark gutters and empties into the sea without even soaking the ground.” Murakami delves deep into the japanese psyche, attempting to find the true image of Japan’s society.

The cult members had some pretty engaging notions on the idea behind the religion and their living conditions. As one of them stated, “Aum Shinrikyo  is a collection of people who have accepted the end.” or as Murakami writes in the afterword, “in Aum they found a purity of purpose they could not find in ordinary society.”

Anyway, I’ve been giving this post too much thought and I’m not really the type to be able to analyze a book of such gravity. It’s definitely worth a read!

50th post, anniversaries and lovey-dovey stuffs

(note: αυτό το ποστ ΔΕ ΜΕ ΘΕΛΕΙ. εδώ και 3 μέρες προσπαθώ να το δημοσιεύσω. το έχασα δύο φορές, την τρίτη το έκανα publish και ήταν ΚΕΝΟ, και συνειδητοποίησα ότι πρέπει να κάνω μάλλον update το dash [???] [μπορεί και να με εκδικείται επειδή άργησα να το γράψω], οπότε με τα νεύρα μου τσατάλια παρουσιάζω ένα κάτω του μετρίου ποστάκι γιατί άει σιχτίρ όμως)

First things first: Χάπι αννιβέρσαρυ, Dearly Beloved & Cooler Than The Dark Side! [ακόμα και μετά από έναν ολάκερο χρόνο, το όνομα παραμένει ένα φιούζιον του blogspot και του tumblr *γκουχ*] Μικρή και καλή και όμορφη και πολύχρωμή μου γωνίτσα του ίντερνετ, άργησα λίγο να σου πω χρόνια πολλά-το πρώτο ποστ είχε γίνει στις 30.11.2012. Oh well!

Υποσχέθηκα ότι θα κάνω το About Me λίγο πιο ευπαρουσίαστο, το ξέεεερω. Ουφ, είναι χείριστη τακτική να δεσμεύσεσαι δημοσίως για κάτι που θα κάνεις… Keep it to yourself and just do it already! (thanks, subotek!) Ακόμα δεν είμαι ευχαριστημένη με το πόσο γράφω (και τι γράφω -_-) εδώ, το 2013 ήταν ένας πολύ δημιουργικός χρόνος, η αλήθεια να λέγεται. Και θα αναρωτηθεί ο ανύπαρκτος αναγνώστης αυτού του ιστολογίου: Δημιουργικό, γιατί; Θα δώσω ένα όνομα:

Δημήτρης.

Ο κύριος Δημήτρης Χωλλ-επίσης γνωστός ως cubilone, Cubi, Cubes, Κιούμπιζ, Αλεπουδάκι- κατέφθασε στον διαδικτυακό μου χώρο ένα βράδυ με φεγγάρι του Νοεμβρίου 2012. Για την ακρίβεια, τη 16η Νοεμβρίου, με τη φράση “Γεια σου.”-ε και ένα μικρό κατεβατό μετά από αυτό. Που να ξέραμε οι άμοιροι τι μας επιφύλασσε το μέλλον… (σ.σ.: αν μου έλεγες πέρσι ότι τέτοια μέρα του χρόνου θα καθόμασταν μέχρι τις τρεις το πρωί παίζοντας  Civilization V ονλάην και ανταλλάζοντας κραυγές στο τσατ, θα γέλαγα αιωνίως) Από τότε κάνει φιλότιμες προσπάθειες να κρατάει το μυαλό μου εκτός πραγματικότητας (ας πάρουμε για παράδειγμα αυτό το ποστ) και συνεχίζει να είναι ένα ανεπανάληπτα γλυκό και ανεπανόρθωτα ζημιάρικο πλάσμα. Ναι λοιπόν, εκεί έγκειται η γοητεία του κυρίου με τα μούσια και τα σοκολατένια μάτια! (σοκολάτα γάλακτος παρακαλώ, ΑΑ ποιότητα)

Την 5η λοιπόν του Δεκεμβρίου έκανε εκεί κάτι τελευταία μαγικά, αφού με έψηνε σα μπακαλιάρο στη σχάρα μερικές μέρες και… αυτό ήταν, fatality, K.O., η Δάφνη στα πατώματα και τα συναφή. Μπορεί να φαίνεται αθώος και άκακος, είναι όμως μια πονηρή αλεπού! Έχει καταφέρει να χωρέσει στην κούτρα μου όσα κανείς άλλος δε μπόρεσε-από το MBTI μέχρι το The Room (σύντομα ποστ) και από ψαγμένα Ζέλδα facts μέχρι το Civilization. (επίσης σύντομα ποστ)
Περνάμε το χρόνο μας βάζοντας υποκοριστικά σε όλα τα αντικείμενα/ζώα/φαγητά που μπορεί να φανταστεί κανείς (βλ. κατσαρολάκι, φωκάκι, μελομακαρονάκι), κάνοντας πανέξυπνα αστεία (βλ. MC Τετράγωνο, ωτομομπίλς, τυρώνω, φωκάτσα [μόνο για λίγους] ), βρίσκοντας ονόματα για μπάντα (Σάπια Πάπια-Σάπια Χάπια, Οι Πιγκουίνοι Χαιρετάνε Απ’τα Μπαλκόνια), σαβουριάζοντας, μαγειρεύοντας, γκρινιάζοντας για την ανθρωπότητα, παίζοντας games (σιβιλαηζέησον δηλαδή), βρίσκοντας φάτσες σε πράγματα, κυνηγώντας γάτες και διάφορα άλλα που δεν ενδιαφέρουν μάλλον τον αναγνώστη και πολλή φόρα πήρα μάλιστα.

Του χρωστάω μια τούρτα μπλακ φόρεστ και ένα fondue au chocolat. Άλλωστε, ο καλύτερος τρόπος να δείξεις την αγάπη σου για το έταιρον ήμισυ είναι να μαγειρεύεις! ^_^

H αντιπροσωπευτικότερη φωτογραφία της σχέσης. Thanks Garret!

H αντιπροσωπευτικότερη φωτογραφία της σχέσης. Thanks Garret!

Made with natural elements only.

Made with natural elements only.

C:

C:

Φοξάκι!

Φοξάκι!

Φωκάκι!

Φωκάκι!

How cheesy.

How cheesy.

τρίππιν χαρντ

τρίππιν χαρντ

Δημήτρη, ΦΑΤΣΑ!!

Δημήτρη, ΦΑΤΣΑ!!

ε:

ε:

:3 ε:

:3 ε:

Μπόνους ένα συχνό ιντεράξιον μας:

SNES Adventures

Υ.Γ.: Χτες ήταν κι άλλη μια επέτειος, ένας χρόνος από τότε που έφαγα πρώτη φορά φακές με ξύδι.