Με πήρε ο ύπνος στο σινεμά! …και άλλα ευτράπελα (ή και όχι) των περασμένων ημερών

Με πήρε. Ποιον; ΕΜΕΝΑ.
Μα τι ντροπή για ένα άτομο τόσο καλλιεργημένο, τόσο προσεγμένο, τόσο- οκ πέρα από την πλάκα, δε το συνηθίζω αυτό, πέρα από μια φορά που έκλεισα τα μάτια μου *γκουχ* για δυο λεπτά στο Hobbit. (εε, τρεις ώρες ταινία, ντάξει :P) Και σε ποια ταινία! Η Αλίκη στις Πόλεις του Βιμ Βέντερς… Επιτέλους (thanks Vickie!) μετά από τόσο καιρό την είδα με το Δημήτρη στην Ταινιοθήκη στα πλαίσια του 26ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Πολύ ενδιαφέρουσα, θέλω να δω οπωσδήποτε το δεκάλεπτο (θεέ μου, όνειδος) που έχασα. Τελοσπάντων, δεν είμαι το πλέον κατάλληλο άτομο για να σχολιάσω την ταινία, θα κρατήσω αυτά που μου έδωσε προσωπικά και we move on.
Ο ύπνος για μένα είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα-σχεδόν ποτέ στη ζωή μου δεν κοιμάμαι πολλές ώρες, ούτε μέχρι το μεσημέρι, ούτε μέχρι το απόγευμα. Θεωρώ πως όταν κοιμάμαι αργά και ξυπνάω αργά, έχω χάσει τη μέρα μου. Είμαι πρωινός τύπος, αποδίδω πολύ καλύτερα το πρωί παρά μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα. Βασικά, συνήθως μετά τη 1 κουτουλάω. (και δε θέλω να σκέφτομαι πόσες φορές καθόμαστε να δούμε ταινία με τον Κιούμπι ή κάποια παρέα και απλά κοιμάμαι αναίσχυντα) Τελευταία υπάρχει μια διάχυτη κούραση στο σώμα μου (ας εξαιρέσουμε το παραπάνω γεγονός που είναι αποτέλεσμα κούρασης ταξιδιού από και προς το Όμμεν της Ολλανδίας για το οποίο θα μιλήσω σύντομα σε ξεχωριστό ποστ-αποφεύγω να σκέφτομαι ότι μόλις γύρισα σπίτι ξεράθηκα σε 18ωρο ύπνο μετά από ένα κομμάτι παστίτσιο) και αδυνατώ να καταλάβω το γιατί. Che cazzo fai?

Σε άλλα νέα, αφού είχα παρατήσει σχεδόν το 30 book challenge στο Goodreads για το 2013, από χτες κάτι μ’έπιασε και καταβροχθίζω λέξεις. Ναι, όπως παλιά, όπως όταν ήμανε 12 και διάβαζα τον Κώδικα Ντα Βίντσι χωρίς να καταλαβαίνω πλήρως τα νοήματα. Σήμερα διάβασα αισίως την υπολοιπόμενη μισή Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου. Highly recommended, ειδικά για μας τους NFs, όπως παρατήρησε ο Δημήτρης.
[“I thought: pity the poor in spirit who know neither the enchantment nor the beauty of language.”]
[“I find this a fascinating phenomenon: the ability we have to manipulate ourselves so that the foundation of our beliefs is never shaken.”]

[“Madame Michel has the elegance of the hedgehog: on the outside she is covered in quills, a real fortress, but my gut feeling is that on the inside, she has the same simple refinement as the hedgehog: a deceptively indolent little creature, fiercely solitary–and terrible elegant.”]
Αξίζει να δει κανείς και την ανάλογη ταινία, ονόματι The Hedgehog (2009). Δεν πάει σε τόσο βαθιά φιλοσοφικά νερά όσο το βιβλίο αλλά αξίζει.

Και ελαχιστότατη τροφή για σκέψη, σχετική με το βιβλίο… ^^J
puzzle

Ω. Ποτέ δεν ανέφερα το HabitRPG και πόσο με βοήθησε να βάλω λίγο τον εαυτό μου σε τάξη. Ως γνωστόν, λατρεύω τις λίστες και τη χρωματική αρμονία- ένας λόγος ακόμα να μου τις βρέξω για να κρατήσω τα dailies και τα to-dos πράσινα πράσινα. Και ω του θαύματος, ξαφνικά ξανάρχισα να πίνω τσάι, είμαι πιο συνεπής στα deadlines, αθετώ λιγότερες υποσχέσεις, τρώω τα λαχανικά μου, ζωγραφίζω κάθε μέρα και γενικά μπήκα σε μια σειρά. Tasks all the way!

Κατάθεση ψυχής: Μετά από μανιώδη, γλοιώδη και βουβαλοειδή κατανάλωση γλυκών και αλμυρών σκατολοϊδιών, εγώ, η Δάφνη Ρακούν, σιχάθηκα. Πέταξα ό,τι pop tart, twix και σμάρτι υπήρχε στην τσάντα του ταξιδιού στο γραφείο του Ορέστη, σιχτιρίζοντας και μασουλώντας ένα ζουμερό μηλαράκι. Σπανίως έως ποτέ συμβαίνει κάτι τέτοιο με μένα, απόρησα και ελπίζω να συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα η αποχή από τα χρωματιστά περιτυλίγματα…
Και αφού μιλάμε για το μεγαλύτερο πάθος μου, σήμερα έκανα για τρίτη φορά ομελέτα στη ζωή μου και βγήκε τραγανιστή και νόστιμη. Εύγε Ρακούν, εύγε. Αξίζω αυτοκολλητάκι. =ε=
Οι μέρες αυτές περνάνε πολύ γρήγορα αλλά τουλάχιστον έχουν ωραία γεύση-σπανακόπιτα με ένα βουνό γιαούρτι δίπλα, μακαρόνια με μανιτάρια και λευκό πιπέρι, κάστανα, 500 διαφορετικά είδη τσαγιού, παρμεζάνα στα πάντα, τικ τακ με διαφορετικές γεύσεις που μου έφερε η μαμά από την Αυστραλία, μια κόκκινη σάλτσα που φτιάξαμε με το Δημήτρη ο οποίος έριξε (όχι, διόλου αδέξια) μισό κουτί ζάχαρη μέσα, μακαρόνια από τα kamaronia του Συντάγματος και τα occasional τρουφάκια μαμάς με φευγαλέα γεύση λικέρ βερίκοκο. Ααααχ, αυτή είναι ζωή!

/end of random post/

Tagged: , , , , , , , , , ,

One thought on “Με πήρε ο ύπνος στο σινεμά! …και άλλα ευτράπελα (ή και όχι) των περασμένων ημερών

  1. cubilone7 November 21, 2013 at 13:41 Reply

    Slice of Ραψόον Life. Love it.🙂 Δεν ξέρω αν πρέπει να με προβληματίζει ή όχι το ότι το HabitRPG μας κάνει να θέλουμε να κάνουμε πράγματα για να πάρουμε XP. Όπως σου είπα και στην Ολλανδία είναι λίγο τραγικό. Ας παραδεχτούμε ότι είμαστε τραγικοί και ας συνεχίσουμε με το κεφάλι ψηλά.

    Θέλω πολύ να διαβάσω το βιβλίο κι εγώ. Bring it!

    ΒΤW: Προσπαθούσα μερικά λεπτά να γράψω τη λέξη ραψόον sta agglika. Ήταν αδύνατον.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: