Monthly Archives: July 2013

how to lose lovers and alienate everyone: a guide

  • follow these steps
  • it usually works like this: (irrational) fear of rejection>(evil) jealousy>(unnecessary) anger
  • having an inferiority complex is very helpful
  • being sarcastic when things aren’t going your way also convenient as hell
  • let your (so-called) problems devour you and get even more confused when you really can’t handle a situation that’s getting out of hand for you
  • never talk about what’s bothering you because (very important) you expect/assume that they will never understand and/or it’s too depressing to talk about and it will make them think less of you
  • (blame yourself for everything that may be annoying you in any relationship)
  • have angst!!! get cold feet from just about anything (from a meaningless gesture to physical distance over a seemingly long period of time)
  • never accept any kind of help, especially from someone you are head over heels in love with
  • you (subconsciously) hurt the other person so that YOUR ego may (temporarily) stay unharmed
  • give up
  • give up everything, even your passion
  • in general, repetition of behaviour YOU have previously received from some asshole helps quite a lot
  • vicious cycle occurs
  • ???
  • no profit at all

This is an incoherent self-helping post. Written so it may be referenced in the future as well.



Modern Art Desserts

Modern Art Desserts

Just look at this book! Holy BEANS!! It must be love at first sight…

Bare Feet

It’s been exactly one month (and one day) since we came back from our trip to Finland.

Hyvärilä Youth Center, 14.06.2013, around 12AM

A bunch of Greeks arrives and finds a group of Russian and Finnish people gathered in the common room of the hostel.

Everything feels weird, but exciting.

Hyvärilä Youth Center, 21.06.2013, around  3AM

7 days later. The whole group is outside of the hostel, everybody is hugging and saying goodbye, some people are getting emotional.The bus leaves.

So what the hell happened in between?!
I surely can’t simply name this a project. Even though officialy, it was.
Creative Photography in the Finnish Wilderness.
If you ask me, though, I’d probably tell you “Life-Changing, Mind-Broadening, Absolutely Magical Experience“. Or something cheesy like that.
Hey, what was so special about it? Let me elaborate. I could write a whole book on this trip, but I’ll try to be short.


Hyvärilä Youth Center, located in Nurmes, Finland. A place of extravagant beauty(like all of Finland. and it was my third visit!). Like a fairytale unfolding before me, Hyvärilä and its surroundings captured me from the first second I laid eyes upon it. Oh enough of this already! Look-see!

1 DSC_1504


Happy Daphne captured by Cubilone! C:

A mixed group of Russian, Finnish and Greek youngsters came to Nurmes in order to attend this project. At first I was a bit surprised by the age differences-only half of us were adults. We even had a couple of 14-year-old kids! In the Greek group, I was the youngest and Lena, Chara and Alexis were the oldest in the whole group (almost 30!). And we had somewhat of a language barrier between us too-only a handful of people knew English well enough to communicate efficiently.
But, hey. We never let either of those prevent us from having a good time. People always find a way to communicate, and talking is at the very bottom of the list.

Look at us!




We enjoyed many hours of sitting by the fire and playing music. The Russians had brought with them all kinds of instruments, and the forest guy (his name escapes my faulty memory) even constructed a didgeridoo out of a pipe! By the way, yes, it was kind of cold, like early spring weather in Greece.


We sure did lots of bonding-we even had and international evening with foodstuffs from each country! ^v^


Alexis serving mastiha liqueur. (nope, the minors only tried the submarine stuff :D)

Apart from all this wonderful cozy stuff, we visited ravishingly beautiful places-


(see the storm?!)
Koli natural park.


Ellun Kalio…

(and we also canoed.)


(and we watched the sun set at 23.30 and then rise again in the next few hours)


I never mentioned what we actually did there. It’s still hard for me to describe, so instead I’ll give my thanks to Sanna and Henna, our “teachers”. How can I ever forget how gentle these women were? How can I forget Sanna’s Stuff and the way Sanna and I started a disco party?

Anyway. The final project was a digital story. Each of us made whatever the hell our  little heads came up with. Here’s what I did, amidst hours of exhausting disco-partying, slow-dancing, MJ-dancing with the Russians, frustration because someone (coughs) never actually stood up to dance with us and running up and down the Hyvärilä fields to be in time for dinner and lunch:

Sigh, I never had a way with words. Cubi, though, excels at describing things in an overly creative way.

(the pictures speak for me.)




Maybe it’s because it was my first time in a youth exchange. Maybe it’s because I get excited so easily. Maybe it’s because Cubi and Garret were there (a special thank you to Garret cause he’s AWESOME. btw, his video!<3).

But… I can never forget how I learned to close my eyes for 5 minutes in order to take in my surroundings. Or how I decided to copy Lena and walk barefoot everywhere. Or how beautiful it is when suddenly it starts to hail during sunset. Or how it feels to paddle with your boyfriend and not actually have a fight over it. Or how Gleb taught us some Russian and we taught him Greek. Or how I couldn’t control my tears all the way back to Helsinki, when we had to leave.
Or how I felt at peace the whole time.



that’s us! :3 it’s a gif! clicky click ^_^

Usually, after each trip, I’m still starry-eyed and dream of the day I’ll meet the people I met once again.


But generally, this is the trip that left a huge impression on me.
Oh well. I live in a place that allows me to do (I was actually looking for the right verb and gave up -__-) some Sanna’s Stuff near my home. So off I go.
Close your eyes and feel.



The last few weeks (months?) can be explained, I believe, in art others have created. Soon in my own artistic words.


good1 good2 good3 good4 good5


moose1 moose2




peanuts1 peanuts2 peter1 peter2 scott

selfloathe1 selfloathe2  tumblr_lunlp5xEGx1qdz9rfo1_500  tumblr_lxzbzrCPUK1qe1mfro1_500 tumblr_lydz5scaUh1qc2id2o1_500 tumblr_m2iwfju1BW1qfrrv2o1_500 tumblr_m3tsbbjj0b1qz8z2ro1_500 tumblr_m3xxarV5Rc1qazdhko1_500  tumblr_m4sec5Jw4v1qg4jsio1_500 tumblr_m5l7dp1FK61qab0ywo1_500 tumblr_m413p6iFec1qz9218o1_400 tumblr_ma5yoor8f01qzcj1mo1_500 tumblr_malx56Xoxj1rw97hyo1_500 tumblr_mav9ewsEkJ1qz6f9yo1_500


tumblr_miewnc2r1r1s4ufa8o1_500  tumblr_mj5muwy4bZ1s4dl10o1_500 tumblr_mjdbkx2BWJ1qhs5v7o1_500 tumblr_mkkamu5XiJ1qe7dlao1_500 tumblr_mlo40ifD2B1qz6f9yo1_500


tumblr_mm7iuz3qAt1s888fuo1_500 tumblr_mn7k0g2TrC1qzs63fo1_500 tumblr_mnozh6jvyl1qc4uvwo1_500 tumblr_mpi3cmLROo1rhof6wo1_500

η Δάφνη παίζει γκέημς #02 | Machinarium

Ταρατατάν, δεύτερο γκέημ ποστ! Applause please.  (〃 ̄ω ̄〃ゞ

Το Μακινάριο.
AKA Machinarium.


Κοιτάξτε τι γλυκούλια! Χοχοχο!

Μια από τις νύχτες βαρεμάρας και πλήρους διάλυσης σωματικής τε και ψυχικής που περνάω καμιά φορά στο σπίτι του Δημήτρη {{αυτά συμβαίνουν όταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος έχει δουλειά κι εσύ κάθεσαι όλη μέρα κάθε μέρα και του πρήζεις τα συκώτια, γκουχ, Δάφνη}}, ο καημένος ο άνθρωπος μου έβαλε να δω το Machinarium. Αααα, ουυυ, αστεράκια στα μάτια, τι τέλειο ρομποτάκι, α χμ ωραία μουσική, και μετά πρέπει να με πήρε ο ύπνος. (αναλόγως συνέβη και με το Battleblock Theater, notice a pattern forming here?)

Μου γυάλισε κάπως λοιπόν, και το κατέβασα.
Περιττό να πω πως σε κάθε αλλαγή επιπέδου τσίριζα και χαζοχαιρόμουν με το  απιστευτότατο περιβάλλον και τα απίθανα ρομποτάκια.


Η φοβερή μπαντάρα της ρομποτούπολης! ^_^

Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς σ’αυτό το παιχνίδι, υπάρχει κάτι να κλέψεις, να ανακαλύψεις, να χαλάσεις, να μαστορέψεις, γενικώς να καταπιείς με αυτό το στόμα-καταβόθρα του μικρού ρομποτακίου. Ακόμα κι ένα flytrap (μπλιεχ) ή μια ψόφια ρομποτογάτα μπορούν να χρειαστούν στην περιπέτειά σου.


Ο χειρισμός του είναι τραγικά εύκολος (point-and-click, μην ξεχνιόμαστε), όχι όμως και οι γρίφοι τους οποίους όχι απλά πρέπει να στύψεις το μυαλό σου για να λύσεις, αλλά πρέπει να κωλοκάτσεις μέρες συνεχόμενες μπροστά σε μια οθόνη, να ιδρώσουν τα κωλομέρια σου, να χάσεις τουλάχιστον μία φορά (γίνεται κι αυτό), να σιχτιρίσεις 8512 φορές και τέλος να μπεις σε πειρασμό να κοιτάξεις ονλάην για τη λύση. (όπως εγώ. αχμ)


Οι ευρηματικότατοι ντιζάηνερς βέβαια, δεν παρέλειψαν (εννοείται) να εισάγουν στο παιχνίδι ένα κάρο μίνι γριφάκια για να ρίχνουμε ακόμα περισσότερες χριστοπαναγίες. (Πιο αγαπημένα μου τα παιχνίδια στο arcade και στο τελευταίο chamber, και πιο μισητό φυσικά το τελευταίο, που έχει να κάνει με απομνημόνευση και παίξιμο μελωδίας *dies*)

Αξίζει φυσικά να αναφερθεί το καταπληκτικό soundtrack του παιχνιδιού, μπάη δε κομπόουζερ Tomáš Dvořák.

Totally worth playing! “ヽ(´▽`)ノ”



I rarely go out these days. It’s summer, after all. I hate summer and lately, I’ve been avoiding going out almost the entire time.
I promised Danae we’d go to a concert together though, so we went… Needless to say, I didn’t regret it at all, Vassilikos is an excellent singer. I had barely listened to his songs before, so the day before the concert I did and was immediately stunned by his voice.

(my new lens came in handy, I can finally take photos in concerts!)




This guy was pretty cool too!

So because I’m quite an emotional individual, twice during the performance I found myself breaking down in tears. The reason lies deep inside me and I hope it never has to surface itself… Hope dies last.


Vassilikos is also a guest in K.BHTA’s concert tomorrow. I really wanted to go but there’s no one I can go with so… eh. Whatever.

ηλίου φαεινότερον

Μέρες μόνη στο σπίτι.
Μέρα=50%Ύπνος+10%Φαϊ+30%Games+10%Κωλοβάρεμα στο Πισί
Και το ενδιάμεσο πλύσιμο πιάτων.

Τουλάχιστον το ΣΚ θα φύγει λίγο από Αθήνα. Με την Οικογένεια, αλλά ποιος τους χέζει αυτούς;

Ο Αδελφός λείπει συνέχεια γιατί μόλις τελείωσε το σχολείο, και βγαίνει με φίλους ή πάει στο εργοστάσιο να δει τη δουλειά. Σα να βγήκε από το καβούκι του, τώρα που χάλασε και το πισί. Επιτέλους. Προφανώς…

Η Μάνα θα λείπει δυο βδομάδες για εργασίες στην Πάτρα. Παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο να δει άμα έγραψε καλά στην εξεταστική. Δεν έχει πατήσει στη σχολή εδώ και μήνες, αλλά της λέει ότι έγραψε καλά. Ή και όχι. Προφανώς…

Ο Πατέρας όπως πάντα σχεδόν αόρατος. Άφαντος. Προφανώς…

Ο Άντρας.
Αρχίζει νωρίς τη μέρα του και περπατάει από το μετρό μέχρι την Ακαδημίας χέρι χέρι με το Μέλλον του. 4 μέρες δεν έχουν ανταλλάξει λέξη από κοντά, μόνο δυο φιλιά προχτές. Τυχαία. Προφανώς…

Οι Φίλοι… οι περισσότεροι έχουν φύγει, τους υπόλοιπους δεν αντέχει να τους αντικρύσει γιατί θα ξεσπάσει, και δε θέλει κανείς να δει την αδυναμία της.
Για μερικά δευτερόλεπτα, ένιωσε τόση πίκρα που έγραψε στη Φίλη στο τσατ “Δεν είμαι καλά. Ο” αλλά το έσβησε αμέσως.
Δεν υπάρχει νόημα.
Η Φίλη έστειλε ένα αστείο λινκ και ξεχάστηκε για λίγο. Όπως πάντα. Προφανώς…

Κρίμα, σκέφτηκε. Σήμερα ήθελα να βάλω το καλοκαιρινό μου φόρεμα. Άλλη φορά.