7670…

…μέρες αργότερα, βρίσκομαι μόνη στην κουζίνα του σπιτιού χλαπακιάζοντας μακαρόνια με μανιτάρια μέσα από την κατσαρόλα. {και ακούγοντας αυτό –θενκ γιου Κιούμπι <3– και 8512 διαφορετικά covers του Dragon Roost Island με το καλοκαιρινό αεράκι να ανακατεύει την κόμμη μου} (ας μην σπάμε την παράδοση των τελευταίων χρόνων που με θέλει πάντοτε μόνη την ημέρα των γενεθλίων μου, ανεξαιρέτως του εκάστοτε κοινωνικού [και ερωτικού;] περίγυρου)
Έχω συνηθίσει τόσο πολύ αυτή τη μοναξιά της 30ης μέρας του Ιουνίου, που μου θα μου φαινόταν εξαιρετικά περίεργο να το γιορτάσω κάπως.
Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικράκι, πάντα τα γενέθλια τα γιόρταζα στην Πάτρα. Πανηγύρι… Συγγενείς, φίλοι, άσχετοι, μπλα μπλα. Ήρθε στο μυαλό μου η χαρακτηριστική μέρα των 7ων γενεθλίων (άμα δε με γελάει η μνήμη μου) όπου έμαθα να κάνω φούσκες με την τσίχλα και μου είχαν φέρει δώρο ένα ζευγάρι rollerblades 3 νούμερα μικρότερο. (ποδάρα πάντα, μέχρι και τώρα το καημένο το 42 νούμερο πόδι μου δυσκολέυεται να βρει όμορφα σπίτια)
Άλλη μέρα που μου έχει χαραχτεί στην μνήμη είναι του 2010, αμέσως μετά τις Πανελλήνιες, που το αμόρε και 3 καλοί μου φίλοι είχαν φύγει ακριβώς εκείνη τη μέρα για eurotrip. Είχα κάτσει στον καναπέ και έκανα μαραθώνιο Πειρατές της Καραϊβικής, και ένας ένας με τη σειρά μου είχαν στείλει ες-εμ-ες με ευχές. Είχα συγκινηθεί ομολογουμένως κυρίως από το γεγονός ότι το αμόρε εξέφρασε την ειλικρινή του αγάπη. (πού να’ξερα τότε αθώα κορασίδα 18 χρονώνε). ΕΠΙΣΗΣ θυμάμαι ότι την προηγούμενη είχαν συναυλία οι Rammstein και δεν πήγα γιατί είμαι στόκος και το μετανιώνω ακόμα. (μούντζα)

Κατά τ’άλλα, ποτέ δεν ήμουν ο τύπος που καλεί τα άλλα παιδάκια σπίτι του μέχρι να μπω στο πανεπιστήμιο, οπότε πάντα η 30η Ιουνίου περιλάμβανε ό,τι και οι άλλες μέρες (βλ. φαϊ) με λίγη σάλτσα από τηλέφωνα των ελάχιστων που πλέον θυμούνται τα γενέθλιά μου. Άσε που πέφτουν καλοκαίρι και όλοι έχουν ήδη ξενιτευτεί μέχρι τέλος Ιουνίου. Eh, σκέφτομαι φέτος να το αλλάξω λίγο αυτό, εκμεταλλευόμενη ότι έχουμε εξεταστική μέχρι 10 Ιουλίου και δεν έχει φύγει κανένας ακόμα εκτός Αθηνών. Ίδωμεν.

Είχα διαβάσει κάποτε πως ό,τι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου και δη στην αλλαγή, θα κάνεις και τον υπόλοιπο χρόνο. Ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις σε μένα τώρα που το καλοσκέφτομαι, να και φέτος: αραχτή στην κουζίνα, στην ίδια ακριβώς θέση, μονάχη, να τρώω και να σκέφτομαι το ζοφερό και αβέβαιο μέλλον. Με διαφορά ότι τώρα έχω πάθει ηλίαση και τα μαλλιά μου είναι κοντά.

Για να επανέλθω στο θέμα του εορτασμού, τα γενέθλιά μου για μένα πια είναι μια ιερή μέρα που θα προτιμούσα να μην μοιράζομαι με (σχεδόν) κανέναν. Είναι μια μέρα για τον εαυτό μου και μόνο. Κάπου μέσα μου, η μικρή Δαφνούλα της φωτογραφίας με την τούρτα και το κεράκι, που αλώνιζε στις παιδικές χαρές της Πάτρας, ξυπνάει για λίγο και με γεμίζει με πολύχρωμες μπουρμπουλήθρες και άρωμα τσιχλόφουσκας.

Άντε και του χρόνου καλά να’μαστε😀

webcam-toy-photo42

Tagged: , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: