Monthly Archives: June 2013

7670…

…μέρες αργότερα, βρίσκομαι μόνη στην κουζίνα του σπιτιού χλαπακιάζοντας μακαρόνια με μανιτάρια μέσα από την κατσαρόλα. {και ακούγοντας αυτό –θενκ γιου Κιούμπι <3– και 8512 διαφορετικά covers του Dragon Roost Island με το καλοκαιρινό αεράκι να ανακατεύει την κόμμη μου} (ας μην σπάμε την παράδοση των τελευταίων χρόνων που με θέλει πάντοτε μόνη την ημέρα των γενεθλίων μου, ανεξαιρέτως του εκάστοτε κοινωνικού [και ερωτικού;] περίγυρου)
Έχω συνηθίσει τόσο πολύ αυτή τη μοναξιά της 30ης μέρας του Ιουνίου, που μου θα μου φαινόταν εξαιρετικά περίεργο να το γιορτάσω κάπως.
Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικράκι, πάντα τα γενέθλια τα γιόρταζα στην Πάτρα. Πανηγύρι… Συγγενείς, φίλοι, άσχετοι, μπλα μπλα. Ήρθε στο μυαλό μου η χαρακτηριστική μέρα των 7ων γενεθλίων (άμα δε με γελάει η μνήμη μου) όπου έμαθα να κάνω φούσκες με την τσίχλα και μου είχαν φέρει δώρο ένα ζευγάρι rollerblades 3 νούμερα μικρότερο. (ποδάρα πάντα, μέχρι και τώρα το καημένο το 42 νούμερο πόδι μου δυσκολέυεται να βρει όμορφα σπίτια)
Άλλη μέρα που μου έχει χαραχτεί στην μνήμη είναι του 2010, αμέσως μετά τις Πανελλήνιες, που το αμόρε και 3 καλοί μου φίλοι είχαν φύγει ακριβώς εκείνη τη μέρα για eurotrip. Είχα κάτσει στον καναπέ και έκανα μαραθώνιο Πειρατές της Καραϊβικής, και ένας ένας με τη σειρά μου είχαν στείλει ες-εμ-ες με ευχές. Είχα συγκινηθεί ομολογουμένως κυρίως από το γεγονός ότι το αμόρε εξέφρασε την ειλικρινή του αγάπη. (πού να’ξερα τότε αθώα κορασίδα 18 χρονώνε). ΕΠΙΣΗΣ θυμάμαι ότι την προηγούμενη είχαν συναυλία οι Rammstein και δεν πήγα γιατί είμαι στόκος και το μετανιώνω ακόμα. (μούντζα)

Κατά τ’άλλα, ποτέ δεν ήμουν ο τύπος που καλεί τα άλλα παιδάκια σπίτι του μέχρι να μπω στο πανεπιστήμιο, οπότε πάντα η 30η Ιουνίου περιλάμβανε ό,τι και οι άλλες μέρες (βλ. φαϊ) με λίγη σάλτσα από τηλέφωνα των ελάχιστων που πλέον θυμούνται τα γενέθλιά μου. Άσε που πέφτουν καλοκαίρι και όλοι έχουν ήδη ξενιτευτεί μέχρι τέλος Ιουνίου. Eh, σκέφτομαι φέτος να το αλλάξω λίγο αυτό, εκμεταλλευόμενη ότι έχουμε εξεταστική μέχρι 10 Ιουλίου και δεν έχει φύγει κανένας ακόμα εκτός Αθηνών. Ίδωμεν.

Είχα διαβάσει κάποτε πως ό,τι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου και δη στην αλλαγή, θα κάνεις και τον υπόλοιπο χρόνο. Ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις σε μένα τώρα που το καλοσκέφτομαι, να και φέτος: αραχτή στην κουζίνα, στην ίδια ακριβώς θέση, μονάχη, να τρώω και να σκέφτομαι το ζοφερό και αβέβαιο μέλλον. Με διαφορά ότι τώρα έχω πάθει ηλίαση και τα μαλλιά μου είναι κοντά.

Για να επανέλθω στο θέμα του εορτασμού, τα γενέθλιά μου για μένα πια είναι μια ιερή μέρα που θα προτιμούσα να μην μοιράζομαι με (σχεδόν) κανέναν. Είναι μια μέρα για τον εαυτό μου και μόνο. Κάπου μέσα μου, η μικρή Δαφνούλα της φωτογραφίας με την τούρτα και το κεράκι, που αλώνιζε στις παιδικές χαρές της Πάτρας, ξυπνάει για λίγο και με γεμίζει με πολύχρωμες μπουρμπουλήθρες και άρωμα τσιχλόφουσκας.

Άντε και του χρόνου καλά να’μαστε 😀

webcam-toy-photo42

Loving me will …

Loving me will not be easy. Some days I will be a stuttering apology and you won’t know how to handle all the things I’ve done wrong.

σ6 μήνες;

(σχεδόν στους 7 μήνες, γιατί ξέχασα να το ποστάρω στις 5 Ιουνίου. -,-)

15 Νοεμβρίου
Ξέρεις κάτι;
Όχι δε θέλω ούτε χρειάζομαι ένα αγόρι για είμαι ευτυχισμένη.

Ένιγουεη. Πώς άρχισα το ποστ; Α ναι. Απολαμβάνω την ελευθερία μου λοιπόν. Γιες, θα ήταν πολύ όμορφο να έχω κάποιον να τον αγκαλιάζω, να τον φιλάω, να του λέω γλυκανάλατες βλακείες, να τον γεμίζω δώρα και ζωγραφιές, να έχω αυτήν την ευχάριστη αίσθηση της καινούργιας σχέσης (αυτό γιατί ένιωσα νοσταλγία όταν έβλεπα το Happy-Go-Lucky πρόσφατα) όπου γνωρίζεις τον άλλον λες και ανακαλύπτεις σιγά σιγά μια καινούργια χώρα. Αλλά είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσο ελεύθερη. So there.

Καλά κι άμα κάτσει τίποτις, δε λέμε όχι.
Χοχο.

(έγραψα)

16 Νοεμβρίου
Γεια σου. Μπορεί να μη σε ξέρω, αλλά θα σου πω μια ωραία ιστορία, μια ιστορία η οποία δείχνει το πόσο αστεία είναι η ζωή μερικές φορές.

(έγραψε)

Ιτς ε κονσπίρασυ.

Lolita.

mhmmm.