o(╥﹏╥)o

o(╥﹏╥)o (κλικ μι!)

ποτέ κανείς δεν συνέχισε την πρόταση πέρα από κει.

μια σχολή που μπορεί την άλλη μέρα να μη μου άρεσε γιατί ήμουν 17 κι έτσι είναι τα παιδιά σ’ αυτήν την ηλικία, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Κι ούτε εγώ ήξερα, απλά μου άρεσε η (φυσική), βέβαια κι ο Harry Potter μου άρεσε αλλά δεν βρήκα σε κανένα πεδίο σχολή Hogwarts να τη δηλώσω.

και η τελευταία παράγραφος, όλη, ΟΛΗ.

και σταμάτησα να πηγαίνω στη σχολή και σταμάτησε να μου αρέσει η φυσική και είπα πως θέλω απλά να τελειώσω και να μην ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί γιατί το μίσησα το πανεπιστήμιο κάτι που δεν περίμενα να πω ποτέ γιατί πάντα μου άρεσε η (φυσική).

Διαβάζοντας αυτό το ποστ κοντέψανε να με πιάσουν τα ζουμιά.

3 χρόνια πριν, 18 χρονώνε παιδούλα, είχα βάλει στόχο τελευταία στιγμή να περάσω Γραφιστική στο ΤΕΙ Αθήνας. Πώς, τι, γιατί;
Ας πάρουμε το πράμα από την αρχή. Όπως όλα τα παιδάκια, όταν ήμανε μικρή, ήθελα να γίνω κάτι γκραντ και σούπερ-γουάου και τα συναφή. Είχα αλλάξει από αρχαιολόγος σε αστροναύτης και από γιατρός σε μπαλαρίνα. (Βέβαια δεν συγκρίνομαι με τον αδελφό μου που ήθελε να γίνει πάουερ ρέηντζερ) Κι όπως όλα τα παιδάκια ψάχνουν την κλίση τους, πέρασα ώρες και ώρες (βασανιστηρίων και μη) μέσα σε πισίνα, σε αίθουσα μπαλέτου, μπροστά σ’ένα πιάνο, στραμπουλίζοντας τα πόδια μου πάνω σε δοκό, αργότερα σβουρώντας ανάποδες κλωτσιές πάνω σε τατάμι και φυσικά, ζωγραφίζοντας.  Τι χαρά! Από μικρή ήμουν το παιδάκι που όταν πάει με το σόι στην ταβέρνα βρίσκει πάντα κάπου ένα στιλό και ζωγραφίζει το τραπεζομάντηλο. Και δώστου να βλέπω παιδικά από το άγριο χάραμα και να ζωγραφίζω μετά μανίας τους διάφορους χαρακτήρες. (σαφέστα στη λαμπρή μου καριέρα βοήθησαν απείρως και οι ταινίες της Disney-θυμάμαι ακόμα ότι ξεπατίκωνα ένα βιβλίο με εικόνες από την Ωραία Κοιμωμένη)

Anime United

kudos to you if you can actually recognize all the characters

Οι καλλιτέχνες παντός είδους θα με νιώσουν.
Το ότι ανά πάσα στιγμή μπορώ να πιάσω ένα μολύβι, ένα πινέλο, ένα digitizer, χαρτί, πηλό, σύρμα στο χέρι μου ήταν, είναι και θα είναι για μένα η μεγαλύτερη ανακούφιση σ’αυτόν τον κόσμο. Ίσως το μοναδικό πιο καθησυχαστικό πράγμα είναι το άγγιγμα ενός πολύ αγαπημένου προσώπου. Ανακούφιση, λοιπόν…

Ποτέ δεν ήμουν κοινωνική. Το αντίθετο, μάλιστα. Είχα μια χούφτα φίλους, έβγαινα σπανίως, δεν μιλούσα πολύ. Είχα τη μύτη μου σχεδόν πάντα χωμένη σ’ένα βιβλίο ή ένα game boy. Με μια μικρή διαφοροποίηση στο Λύκειο που έβγαινα λίγο πιο συχνά και αντί για game boy είχα DS και Playstation.
Σαφέστατα και υπήρχε κάποιο κενό εκεί. Το οποίο καλύφθηκε φυσικά με ζωγραφιές. Τόνους ζωγραφιές. Μαζί και οι πρώτες προσπάθειες ζωγραφικής στο Photoshop. Σημαντική σημείωση: Το ίντερνετ στο σπίτι μας μπήκε Σεπτέμβρη του 2010. Εξ ου και η τεράστια παραγωγικότητα. (ντρέπομαι που το λέω αυτό. :Τ)

Φτάνουμε λοιπόν στη δεκαεξάχρονη Δάφνη, η οποία σαφέστατα και δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται. Αρχικός μου στόχος, χωρίς να έχω ψάξει και να έχω ενδιαφερθεί δεόντως, ήταν να περάσω στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος (όλως τυχαίως το ίδιο τμήμα που θέλει να περάσει και ο αδερφός μου χωρίς να ξέρει τα δικά μου τεκταινόμενα). Αλλά πού. Μισούσα θανάσιμα τη Χημεία, η Φυσική έβγαινε κούτσα κούτσα και η αγάπη προς τη Βιολογία απλά δεν έφτανε. Άρχισα μαθήματα σχεδίου στα μέσα της δευτέρας λυκείου με προτροπή μιας οικογενειακής φίλης, η οποία είχε παρατηρήσει την κλίση μου, και άλλαξα κατεύθυνση στην τρίτη, με σκοπό να περάσω Αρχιτεκτονική. Μπα! Άλλο και τούτο. Πώς μου ήρθε αυτό; Η οικογενειακή μας φίλη, η σοφότατη κα. Άννα, την οποία σέβομαι και με το παραπάνω, είναι αρχιτέκτων. Συζητώντας λοιπόν, κάπως διστακτικά κι εγώ πήρα αυτή την κατεύθυνση. Κωλοχάρηκε κι ο πατέρας μου που το παιδί του είχε στόχο να περάσει στο Μετσόβειο. Όχι ότι ασχολήθηκε ποτέ του για να έχει ιδέα πώς είναι το Πολυτεχνείο αλλά έεεενιγουεη. Άλλη κουβέντα αυτή, άλλο ποστ.

(περιττό ίσως να αναφέρω ότι ο επαγγελματικός προσανατολισμός στα ελληνικά σχολεία είναι αν όχι ανύπαρκτος, τουλάχιστον γαμημεμένα συγχυστικός και εκνευριστικός. η τύπισσα απλά με σταμάτησε όταν ανέφερα τη λέξη “κόμικς” και μου είπε να περάσω σε μια σχολή που να αρμόζει στις βαθμολογίες μου. δηλαδή Φυσικό, Μαθηματικό, Βιολογικό κλπ. χααα. είχα απαυδήσει τόσο που ξεκίνησα να ψάχνω τι χρειάζεται για να δουλέψω ως σεφ)ν στην πορεία.

Με δική μου έρευνα σε οδηγούς σπουδών, ρωτώντας από δω κι από κει και έχοντας αποκλείσει το ενδεχόμενο να περάσω Καλών Τεχνών (την οποία ακόμα αντιπαθώ ως σχολή), μερικούς μήνες πριν δώσω Πανελλήνιες αποφάσισα να περάσω Γραφιστική. Κοιτάζοντας τα μαθήματα, σχεδόν χέστηκα από τη χαρά μου. Έχει και Κόμικς, έχει και κόμικς!! Και Τυπογραφία! Και ανιμέησον! Γιούπι! Χαρές, πανηγύρια.
Και έρχεται η πολυπόθητη στιγμή που ναι κυρίες και κύριοι, πέρασα εκεί που ήθελα!
Τμήμα Γραφιστικής της Σχολή Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών. Όλα ακούγονταν όμορφα στ’αυτιά μου, ειδικά το όνομα της σχολής. Χα!

Σαφώς και δεν ήμουν αρκετά προετοιμασμένη για το τι θα αντίκρυζα και τι θα αντιμετώπιζα. Ευτυχώς ή δυστυχώς ήμουν αρκετά απαισιόδοξη, φάση δε θα βρω κανέναν να κάνω παρέα, το ΤΕΙ θα είναι ψιλοχάλια από εγκαταστάσεις κλπ κλπ. Έλα που άλλα ήταν τα προβλήματα, όπως όλοι οι φοιτητές συνειδητοποιούν στην πορεία…

Αχ! Παρατάξεις. Συνθήματα στον τοίχο με σπρέι. Αφίσες που καλύπτουν τα παράθυρα. Αφίσες που κρέμονται από τα φωτιστικά του διαδρόμου και πρέπει να τις παραμερίσεις σε φάση παραβάν για να περάσεις. Αφίσες που καλύπτουν τα τραπεζάκια του διαδρόμου σε στυλ τραπεζομάντηλο. Αφίσες που σφουγγαρίζουν το πάτωμα. Αφίσες για Μύκονο, αφίσες για Αράχωβα. Αφίσες για τ’αρχίδια του Καράμπελα. Πέρασα κι εγω την επαναστατική μου φάση και σχεδόν μαλλιοτραβήχτηκα με δυο Κνίτισσες γιατί έσκισα δυο αφίσες. (ιδού το αστείο περιστατικό γραμμένο με την αθώα ματιά της κατά 2 χρόνια μικρότερης και χαζής Δάφνης) Δόξα τον οποιονδήποτε Πανάγαθο, στο ΤΕΙ Αθηνών δεν είχαμε τα τελευταία χρόνια τα βάσανα άλλων ιδρυμάτων. Τις εκτεταμένες καταλήψεις μας τις είχαμε πάντως. Και τις άκρως γελοίες συνελεύσεις και τον οτιναναινισμό των καθηγητών.

Πφφ…
Ο πρώτος χρόνος είναι πάντοτε δοκιμαστικός πιστεύω-για όλους. Προς το τέλος του δεύτερου εξαμήνου έχεις πιάσει αρκετά το νόημα και αρχίζεις και πας με τα νερά της σχολής. Από κει και πέρα αρχίζεις και χώνεσαι. Μελετάς το αντικείμενό σου με περισσότερο πάθος, ανακαλύπτεις καινούργια πεδία γνώσης, ξενυχτάς για να τελειώσεις εργασίες, αδυνατείς να συνεννοηθείς με καθηγητές κι όμως πάντα κάπως τα καταφέρνεις. Τέλος του δεύτερου έτους η Δάφνη μπήκε για τα καλά στο νόημα.
Εκεί ήταν το peak. Από και πέρα… κατιούσα.

Άρχισα στο πέμπτο εξάμηνο (τώρα, πέρσι τον Σεπτέμβρη) να αναρωτιέμαι εγώ σ’αυτή τη σχολή τι κάνω γαμώ την κεραία μου; Αφού δε θέλω να γίνω γραφίστας…
Πραγματικά. Δε με ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο να σχεδιάζω λόγκο, αφίσες και μαλακίες. Ως χόμπι βεβαίως. Κουτσά στραβά πέρασα τα περισσότερα μαθήματα του 5ου και μπήκαμε αισίως στο 6ο εξάμηνο, όπου κάθε μέρα που πήγαινα σχολή αισθανόμουν όλο και πιο κλειστοφοβικά και άσχημα. Ήμουν συνεπέστατη τις 3 πρώτες βδομάδες μαθημάτων, όπως σε κάθε εξάμηνο άλλωστε. Λίγο πριν τις διακοπές του Πάσχα αγανάκτησα και τσίνισα μέσα μου. Όλη την ώρα ήμουν έτσι😦 και σκεφτόμουν μανιωδώς: τι θα κάνω; ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ;; Πανικοβλήθηκα. Συνέχεια μ’έπιαναν τα κλάματα. Αυτομουντζωνόμουν. Και μετά ρώτησα τον εαυτό μου τι σου αρέσει γαμώ τα γένια του Ποσειδώνα; Σημειολογία, Κοινωνιολογία και γλώσσες. Εξαιρετικά. Σήκω το γκώλο σου και ψάξε να δεις τι θα κάνεις.
Και ερχόμαστε στο σήμερα, που περιμένω να δω 1. τι θα γίνει με το σχέδιο Αθηνά και τις σχολές 2. πού θα περάσει ο αδελφός μου και αν είναι (οικονομικά) δυνατόν να πάω σε άλλη πόλη.

Έχω φοβερό άγχος για το τί θα κάνω. Οι γονείς μου δεν ξέρουν τίποτα και περιμένω το τέλος του εξαμήνου γαι να τους μιλήσω. Φοβάμαι ότι θα στενοχωρηθούν πολύ. Κι εγώ στενοχωριέμαι και νιώθω ότι είμαι πεταμένα λεφτά. Φοβάμαι ότι όπου και να πάω θα είναι τα ίδια και χειρότερα με την τωρινή μου σχολή αλλά ετσι είναι τα πράγματα δυστυχώς και πρέπει να τα καταπιώ.
Ούτε οι φίλες μου το ξέρουν. Μόνο ο Δημήτρης κι ο Τόμμυ το ξέρουν. Ξέρω ότι θα με υποστηρίξουν. Το ίδιο ελπίζω και για τα κορίτσια. Ίδωμεν…

….

Ευχάριστο διάλειμμα δυο κουόουτς από δυο αγαπημένους μου συμφοιτητές:

Όπως βλέπετε όλοι το μέλλον αν όχι μαύρο είναι τουλάχιστον ένα μπλε με αρκετή όμπρα μέσα για αυτό το εξάμηνο και προβλέπεται ακόμα πιο σκούρο.

~

Πρώτα να το δει η γραμματεία… Μετά να το ξανακοιτάξει να δει ομορφάντρες, μετά να το ξανακοιτάξει να δει αν η φωτό είναι φωτεινή… μετά να θυμηθεί να ξανακοιτάξει εάν το δήλωσε ως οκ, μετά να δει πως ΔΕΝ το δήλωσε γιατί εκείνη την ώρα άκουγε τη Σούλα στο τηλέφωνο να της λέει πως φτιάχνονται τα γεμιστά ορφανά, μετά να κάνει αέρα με αυτό γιατί της είπε η Σούλα για τον άντρα της Τασίας και τελικά να κλείσει το τηλέφωνο και να το ξανακοιτάξει. Μετά από αυτά τα βήματα μπορεί πλέον να πατήσει ένα οκ και να σταλεί το Πάσο στον Γερμανό.

(άλλο ποστ σχετικά με τη σχολή, ας τα έχω συγκεντρωμένα σε ένα λοιπόν)

Τελοσπάντων.

Δεν ξέρω αν το ελληνικό πανεπιστήμιο με έκανε να αντιπαθήσω τη γραφιστική. Πάντως σίγουρα με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, με καλό ή κακό τρόπο.

Σε γενικότερη βάση, τώρα τελευταία στενοχωριέμαι γιατί κάποτε ήμουν αυτή και τώρα δεν έχω ούτε τη μισή όρεξη. Μπέρδεμα.

Εγώ τ’αγαπάω αυτό που κάνω. Το επέλεξα, το ζω και όπως και να’ναι οι σπουδές στην Ελλάδα, τ’αγαπάω.

Με γεμίζει εμένα, ως άνθρωπο, να γεμίζω σελίδες με όμορφες γραμματοσειρές, να γεμίζω με χρώμα, να γεμίζω πρόχειρα χαρτιά με προσχέδια εργασιών. Να γεμίζω από τη δουλειά μου.

Πόσα λίγα ήξερα τότε… Γιατί, τώρα ξέρω περισσότερα θα μου πεις; …Σταματάω εδώ γιατί θα γίνω συναισθηματική πάλι. Αρκετά.
(παραδέχομαι ότι το ποστ δεν έχει άμεση σχέση με το λινκ στο καταπληκτικό αρθράκι του κυρίου Πέτεμυ)

Ουφ, ολόκληρη έκθεση έγραψα -,- πάω να φάω να γιάνει λίγο η ψυχή μου. Χαίρετε.

Tagged: , ,

One thought on “o(╥﹏╥)o

  1. Cubilone (@Cubilone) May 14, 2013 at 19:49 Reply

    Εμπνέομαι από ανθρώπους οι οποίοι έχουν το θάρρος να εγκαταλείψουν την ιστορία τους για μια καινούργια. Να μπορούν να πουν «Ε, στ’αρχίδια μου που μια ζωή νόμιζα [και μου λέγανε] ότι είμαι ατσούμπαλος. Εγώ θα χορέψω και θα τρίβετε τα μάτια σας!», «20 χρόνια έκανα αυτή τη δουλειά όμως δεν θα χάσω κάτι από τον εαυτό μου αν αλλάξω πορεία!» και πολλά άλλα. Συχνά ακούω για ανθρώπους που τα παράτησαν όλα και έκαναν αυτό που ήθελαν. Φαντάζομαι πως μερικοί από αυτούς δεν ήξεραν από πριν τι ήταν αυτό που ήθελαν, και πως ξεκίνησαν με μια δυσαρέσκεια, όπως εσύ, σχετική με αυτό που κάνουν ήδη.

    Σου εύχομαι να έχεις την γεναιότητα να αντιμετωπίσεις όλους όσους πιστεύουν ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ή και αν αλλάζουν πρέπει να επιμένουν στις παλιές τους επιλογές τζάστ κωζ, για το γαμώτο, για την περηφάνεια. Να έχεις το κουράγιο να κάψεις την περηφάνια της προδιαγράφης. Την γεναιότητα και τα μέσα για να κάνεις τα όνειρα του σήμερα πραγματικότητα. Γιατί ποιος ξέρει τι θα θέλεις σε άλλα 3 χρόνια… Αν μου έλεγες πριν 2 χρόνια ότι θα έδινα Β2 σε 2 βδομάδες και ότι ο μελλοντικός μου εαυτός θα σκεφτόταν σοβαρά να δουλέψει ως καθηγητής αγγλικών σε διάφορες χώρες (συμπεριλαμβανομένων και ισπανόφωνων) θα σου έκανα paw of contempt…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: