Monthly Archives: April 2013

γάμαζων

“If I were to die, what would happen to my books? Would I be found rotting among them? Would no one come? Would the walls tumble and the roof cave in on me, until the rain dissolved each volume, my bones drowned in a sea of papier-mâché? The meaning washed away with the ink and the books growing back into a forest…”

Tommy and I always had this talk about how a big corporation like Umbrella Corp. could eventually take everything over in the future. And we recently talked about how this is already happening. Mega-corporations devouring the smaller ones.
The empires of Google, Kraft, Coca-Cola and the like gradually becoming one seems like a more than  plausible scenario.
(Black Mirror also made me reflect on the matter. It’s a really good show!)
Gamazon… hmmm! (could be Goodreads+Amazon? *scratches head*)

let’s write them down, before they wither away

ΓΕΙΑ ΣΑΣ είμαι η Δάφνη, είμαι σχεδόν 21, η σχολή στην οποία σπουδάζω όχι μόνο δε με ικανοποιεί αλλά με καταθλίβει, είμαι τρομακτικά ανασφαλής και έχω ένα φοβερό και τρομερό κόμπλεξ κατωτερότητας. Ορίστε, το παραδέχτηκα. ΑΣ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟ ΑΤΟΜΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ MORE OFTEN THAN NOT ΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΤΑΕΙ ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ (κεφαλαία για να χτυπάνε στο μάτι.).

Ας αρχίσουμε με τα πιο χτυπητά παραδείγματα σκέψεων που κάνει το κομπλεξικό άτομο. Ξεκινώντας με τη μόνιμη κατάρα.

  • ΕΓΩ δεν θα γίνω ποτέ σαν εκείνη.

όπου εκείνη, insert (any) ex (όλες, βασικά.) of current boyfriend. Δε θα έχω ποτέ τα κότσια να κάνω αυτό, εκείνο, το παραπέρα. Δε θα περάσουμε μαζί ποτέ τόσο ωραία όσο πέρασαν οι δυο τους μαζί. Δε θα γίνω ποτέ τόσο όμορφη όσο εκείνη. Δεν έχω ταλέντο σαν εκείνη. Και τα λοιπά. Φλογισμένη, απέραντη ζήλεια που σε τρώει μέρα με τη μέρα.
I. Will. Never. Be. As. Good.
ΜΩΡΗ ΜΠΟΓΛΑ. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟ ΣΑΦΡΑΚΙΑΣΜΕΝΟ ΟΝ. Πάρε τα σκατένια κόμπλεξ που σου δημιουργήθηκαν στην πρώτη γαμημένη σου σχέση, πέτα τα στην τουαλέτα και τράβα το καζανάκι μέχρι να πονέσει το χέρι σου. Πες αντίο στην καλύτερή σου κουράδα. Εμπρός! Που κάθεσαι και προδικάζεις ότι κάθε σχέση που κάνεις θα είναι όλο και πιο σκατά, γιατί εσύ είσαι ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ και σκάσε. Λες και πρέπει ο άλλος να ανέχεται τη βλακεία που σε δέρνει στο κεφάλι! (ινσερτ συγγνώμη στον Cubi. 3:) Αν ήσουν όντως ανεπαρκής όπως λες, ποιο το νόημα να είναι μαζί σου σε σχέση; Εεε;
Συνεχίζουμε:

  • ΕΓΩ δεν πρόκειται ποτέ να ζωγραφίσω/γράψω/φωτογραφίσω/χέσω τόσο ωραία όσο ο/η Τάδε.

όπου Τάδε οποιοσδήποτε άνθρωπος τον οποίο θαυμάζουμε για κάτι που κάνει πολύ καλά. (βλ. καλλιτεχνικές δουλειές στο deviantart, Μιχάλης, Cubi, λοιποί.)
“έχει ταλέντο, εγώ είμαι μια μετριότητα.”
ΚΑΙ. ΛΟΙΠΟΝ; είσαι μια μετριότητα. δεν τελειώνεις ποτέ αυτά που αρχίζεις γιατί σου αποσπά κάτι καινούργιο την προσοχή σου. ΞΕΡΕΙΣ, βρωμολινάτσα, ότι άμα στρώσεις την μη αμελητέα κωλάρα σου κάτω, θα κάνεις παπάδες. Έφυγες λοιπόν! Τι ακριβώς περιμένεις;

  • ΕΓΩ ποτέ δε θα γίνω όμορφη και αδύνατη σαν εκείνη.

όπου εκείνη, ράντομ κοπέλα στο δρόμο, στο ίντερνετ, φίλη, συμφοιτήτρια, ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ.
Ο καθρέφτης μια ζωή σε κοιτάει επικριτικά και εσύ με τη σειρά σου κατεβάζεις το βλέμμα στο απαίσιο σώμα σου, ενοχικά. Δεν κάνεις ποτέ κίνηση να κόψεις τα γλυκά και το σάπιο φαϊ, γιατί όσο κοιτάς τον εαυτό σου, τόσο θλίβεσαι, και όσο θλίβεσαι, έχεις την ανάγκη να γεμίσεις το στόμα σου με κάτι. (φαγώσιμο.)
ΑΓΑΠΗΤΗ ΣΑΛΑΜΟΥΡΑ. Ξέρεις ότι μπορείς, αν όχι να κόψεις το φαϊ, να αρχίσεις να ασκείσαι σα μανιακή. Και το φαϊ με μέτρο, σιγά, πολύ σιγά, να κάνεις κράτει. Όλα μια ιδέα είναι. Κουνήσου. Α! Και σταμάτα να γκρινιάζεις. Είσαι όμορφη. Μπορεί να μην είσαι μοντελάρα, αλλά σκέψου τι περνάνε καθημερινά οι γυναίκες των οποίων το πρόσωπο έχουν κάψει με οξύ.
Και ας πάμε σε κάτι εντελώς, μα εντελώς εγωιστικό.

  • ΕΓΩ ποτέ δε θα ταξιδέψω μόνη μου, δε θα πάω να μείνω ποτέ μόνη μου μπλα μπλα

Ζήλεια τεραστίων διαστάσεων, τύπου ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ ΓΛΕΙΦΙΤΖΟΥΡΙ ΜΑΜΑ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ.
Οκ. Κανένα σχόλιο εδώ, πήγαινε και χτύπα το κεφάλι σου με ένα τηγάνι.
Κι όταν σου περάσει ο πονοκέφαλος, δούλεψε σαν να μην υπάρχει άυριο, έχε υπομονή και επιμονή, και μην ξεχνάς ότι είσαι ένας υγιής άνθρωπος που μπορεί να καταφέρει τα πάντα.

(χμ, ελπίζω να μην ξέχασα κάτι)

Και πάνω σε όλα, μια συνεχής αίσθηση δε θα κάνω ποτέ αυτά που πραγματικά θέλω γιατί είμαι ένα άχρηστο σκουλήκι, βάρος σε όλους. Χαζή, χοντρή κι ανάποδη.

Ξες κάτι, είσαι μια χαζή, χοντρή κι ανάποδη. Ξες και κάτι άλλο; Ζωγραφίζεις γαμάτα. Μαγειρεύεις επίσης γαμάτα. Όταν θέλεις, βγάζεις ωραίες φωτογραφίες και γράφεις γαμάτα. Έχεις απίστευτη συναισθηματική νοημοσύνη και το χειρότερο είναι ότι το ξέρεις.
Δεν τα πιάνεις όλα με τη μία, κλαις με το παραμικρό, ζηλεύεις. Εντάξει, είσαι άνθρωπος και οι άνθρωποι αυτό δεν κάνουν; Είναι όλοι χαζοί καμιά φορά. Χαζή Δαφνούγκεν! c:

Αγαπημένε μου εαυτέ, σου επιτρέπω να κλάψεις και σου προσφέρω μια σελφ-χαγκ.

Τα παραπάνω γράφτηκαν όχι μόνο ως κάθαρση για τώρα, αλλά και για να μπορώ να το διαβάζω όταν με πιάνουν τα διαόλια μου. Και όχι μόνο για μένα, για όποιο κομπλεξικό καθίκι υπάρχει εκεί έξω.  (´∀`)♡

this is the way

It never ceases to amaze me how the most effective foreplay is more often than not simple words coming out of your lover’s mouth. Even the way they look at you can make your insides burn with the desire to have them right now. One does not need to lay their little finger on you for your mind to go boom what the hell is going on I want to feel your whole existence become one with mine, do it, DO IT NOW. There’s always a moment at some point in your life when you look into somebody’s eyes and that moment alone is going to be so tense, that no porn video, no busty hentai character, no big or small dick can ever replace.
This brilliant little clip of Carlito’s Way explains this in quite a simple way.

Are you gonna bust the chain…?

(the fact that I can relate to Gail’s “Where’s my cheesecake” makes the end quite amusing)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Everything in the world is about sex except sex. Sex is about power. Oscar Wilde

Books are finite, sexual encounters are finite, but the desire to read and to fuck is infinite; it surpasses our own deaths, our fears, our hopes for peace. Roberto Bolaño

In my sex fantasy, nobody ever loves me for my mind. Nora Ephron

(and by the way, curse your stupid standards for big or small dicks. size does not matter, especially if one doesn’t know how to use their weenie correctly and believes the female body is a hole made for humping.)

η Δάφνη παίζει γκέημς #01 | Battleblock Theater

{Ας ξεκινήσω αυτό το ποστ με μια δήλωση: Έχω παίξει ελάχιστα games στη ζωή μου, το ένα τρίτο των οποίων αρνούμαι να ξαναπαίξω γιατί χάνω στα 5 πρώτα λεπτά. Γενικότερα έχω μια αντιμετώπιση τέτοιου τύπου σε κάποια πράγματα, και αφού με τσίγκλισαν παραπάνω από ένας ένθρωποι, είπα κι εγώ εκτός από το να κάνω μια Χ παραπάνω προσπάθεια να μην είμαι τόσο μουρτζούφλα, να γράφω τις εμπειρίες μου για ό,τι παίζω εδώ.}

Παλιότερα (όπου παλιότερα=πριν γνωρίσω το Δημήτρη και πριν παίξω Castle Crashers, γεγονότα κοντινά) διόλου δε συμπαθούσα το XBOX. Ποιος ξέρει το γιατί. Λάτρευα (ακόμα δηλαδή) μέχρι θανάτου το Playstation μας και φυσικά το πιστό μου DS. Και σαφέστατα το PSP μας. (“μας”–λόγοι για τους οποίους αγαπάω τον αδελφό μου)
MEXΡΙ που ήρθαν τα χρόνια κι οι καιροί και έπαιξα χβοχ σαν νορμάλ άνθρωπος. Αδυνατώντας να παίξω Katamari στο ψόφιο PS του Κιούμπι, έπρεπε βεβαίως βεβαίως να το πάιξω στο ΧΒΟΧ. Θεέ μου, έρως με την πρώτη ματιά, ή μάλλον με το πρώτο ρολλάρισμα. Και αφού συνήθισα το ΧΒΟΧ, έπαιξα κι άλλα παιχνίδια και κατάφερα μέχρι τώρα να συγκεντρώσω ΟΛΟΚΛΗΡΑ 65G ΣΕ ACHIEVEMENTS!!!111!1 Δέχομαι συγχαρητήρια, παρακαλώ.
ΩΣΠΟΥ μια μέρα έφτασε στα χέρια του Δημήτρη ένα sniny new παιχνιδάκι για review (ΚΑΙ ρίμα παρακαλώ):

・°☆.。.:*・°☆BattleBlock Theater.・°☆.。.:*・°☆

*badum tsss*

και μου λέει έλα να το παίξουμε μαζί γιατί έχει και multiplayer.
Παίξαμε λοιπόν, και λέω νταξ καλούλι αλλά βαρετό και δεν πιάνω τι γίνεται στην ιστορία.ΝΑ ΟΜΩΣ που του έδωσα σύντομα δεύτερη ευκαιρία. Και εκεί κυρίες και κύριοι, σε ανύποπτο χρόνο, άρχισα να παθαίνω κοκομπλόκο με την απιστευτότατη μουσική, τα 62394 διαφορετικά σούπερ-κιουτ πλασματάκια και φυσικά ΤΟΝ ΑΦΗΓΗΤΗ.  (*´▽`*)♡

Γύρισα σπίτι και έψαχνα σα μανιακή να βρω το OST, αλλά δεν υπάρχει ακόμα ονλινε.

Περιττό να αναλύσω περαιτέρω, ιδού το ριβιού του Κιούμπι που τα λέει όλα: http://game20.gr/reviews/battleblock-theater-review-2362/ χεχε °˖✧◝(⁰▿⁰)◜✧˖°

battleblcokcry

(εγώ όταν καταφέρνω να περάσω ένα λέβελ)

Γενικά την παθαίνω μια πώρωση με κάτι τέτοια παιχνίδια, το φίλινγκ όμως σβήνει πολύ γρήγορα. Για κάποιο λόγο αισθάνομαι ότι αυτό το game θα κάνει τη διαφορά σε μένα και για μία φορά θα αφοσιωθώ σε κάτι για να το τερματίσω. Aw yiss.

Να’ναι καλά η Behemoth και το κοτόπουλό της. ヾ(^-^)ノ

Μένει μόνο να ψήσω τον Ορέστη (ΑΚΑ αδελφός) να πάρουμε κι εμείς ένα ΧΒΟΧ για να λιώνω και μόνη μου (((και να μην πρήζω τον cubi όταν παίζουμε μαζί και αλλού πατάω αλλού βρίσκομαι, αδυνατώ να κάνω ένα γαμημένο σωστό άλμα [꒪⌓꒪] ))). Ώρα να καταστρώσω κανένα σατανικό σχέδιο, ωρεβουάρ~
(άντε, έπρεπε να αρχίσω να γράφω κανα ποστ να μπει κι αυτό το βλογ σε μια σειρά, +ευλόγηcον+)

On Scully.

On Scully.

There was once a very short heroine who hunted monsters and talked about Einstein, who kicked ass and questioned her faith, who went to work with a man she loved but didn’t rip his shirt off over lunch, who didn’t want to believe, but opened herself nonetheless to possibility.

-( x )

tumblr_mjgte7LyFD1rtps0ao1_500
[click both links!]

[oh, and http://scullysface.tumblr.com/ ]

a strong reminder of how books can colour your life

I was quite moved while watching this little wonder, right after I finished The Word for World is Forest. (quite a good read. I can’t thank Cubi enough for lending me all these amazing books, especially The Disposessed and The Hitchhiker’s Guide to The Galaxy! He actually motivated me to start reading again. Yes! ^_^ I’m just sad I don’t have the linguistic skills to write reviews. Eh, whatever)
I’m off to read more books! *embraces bookshelves*

It was not into my ear you whispered, but into my heart. It was not my lips you kissed, but my soul

Image

I thought I had lost the capability of loving someone like this. I am carefree. I can finally appreciate the fact that I’m sitting here, love-struck, reading lovey-dovey quotes and thinking about how light how make me feel.
So, let us find some beautiful place to get lost, together. (soon!♡)